بيت المقدّس رو به كعبه مىايستد . و چون مردم روى زمين نظرشان به إسرافيل افتد با خود ميگويند : خداوند همين اكنون اجازهء فنا و هلاكت اهل دنيا را داده است .
در اين حال إسرافيل در صور ميدمد ، و از آن طرفى كه بسوى زمين است صدائى خارج مىشود كه هيچ زنده و ذىروحى در زمين نمىماند مگر آنكه هلاك ميشوند و مىميرند .
و از آن طرفى كه بسوى آسمانهاست صدائى خارج مىشود بطورى كه هيچ زنده و ذىروحى نمىماند مگر آنكه هلاك ميشوند و مىميرند ؛ مگر إسرافيل .
آنوقت به قدرى كه خداوند اراده كند ، مكث و درنگ مىكنند . در اين حال خداوند به إسرافيل خطاب مىكند : مُتْ ؛ بمير ، إسرافيل هم مىميرد .
آنوقت به قدرى كه خداوند اراده كند مكث و درنگ مىكنند . و سپس خداوند به آسمانها امر مىكند و آنها به تموّج و اضطراب مىافتند ، و به كوهها فرمان ميدهد و آنها به حركت در مىآيند ؛ و اين است مفاد كريمهء شريفهء :
يَوْمَ تَمُورُ السَّماءُ مَوْراً * وَ تَسِيرُ الْجِبالُ سَيْراً
. « 1 »
يعنى تَبْسُطُ ، باز و منبسط ميگردد ؛ و مفاد كريمهء شريفهء :
تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ
. « 2 »
هامش
( 1 ) آيه 9 و 10 ، از سورهء 52 : الطّور
( 2 ) قسمتى از آيه 48 ، از سورهء 14 : إبراهيم