مَا بَيْنَ السَّمَاءِ وَ الارْض . « 1 »
« و از براى صور يك سر و دو طرف است ، و ميان طرف هر سرى از آن دو طرف به اندازهء بزرگى آسمانها و زمين است » .
تعبير ديگر قرآن از نفخ صور ، به نداى مُنادى
از اين صور در بعضى از آيات قرآن به الفاظ ديگرى نيز تعبير شده است . يك جا به « نداى منادى » تعبير مىكند :
وَ اسْتَمِعْ يَوْمَ يُنادِ الْمُنادِ مِنْ مَكانٍ قَرِيبٍ * يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ذلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ
. « 2 »
« استماع كن در آن روزى كه منادى به حقّ ندا مىكند از فاصلهء نزديكى . در آن روزى كه صيحهء آسمانى را به حقّ مىشنوند آن روز ، روز خروج است . »
در آن روز از قبرها خارج ميشوند ، و از عالم برزخ به قيامت رهسپار ميگردند . آن روز ، روز حشر است .
« نداء » داراى معناى اصيلى است ، و استماع آن نيز داراى حقيقت و واقعيّتى است . كسى ميتواند استماع كند و از سماع ندا بهرمند شود كه زنده باشد ؛ مرده كه نمىتواند استماع كند و چيزى را بشنود .
و از طرفى ميدانيم كه اين ندا به مردمان مرده مىشود و بواسطهء آن زنده ميگردند .
از اينجا بدست مىآيد كه ندا همان كلمهء إحياء است ، و
هامش
( 1 ) « تفسير قمّى » طبع سنگى ، ص 580
( 2 ) آيه 41 و 42 ، از سورهء 50 : ق