و در « تذكرة الخواصّ » گويد : أحمد بن حنبل در « فضائل » گويد : رسول خدا فرمود :
يَا عَلِىُّ ! أ تَدْرِى مَنْ أَشْقَى الْأَوَّلِينَ وَ الْأَخِرِينَ ؟ قُلْتُ : اللهُ وَ رَسُولُهُ أَعْلَمُ .
قَالَ : مَنْ يَخْضِبُ هَذِهِ مِنْ هَذِهِ ؛ يَعْنِى لِحْيَتَهُ مِنْ هَامَتِهِ . « 1 »
« اى علىّ ! آيا ميدانى شقىترين اوّلين و آخرين كيست ؟
گفتم : خدا و رسول داناترند .
فرمود : كسى كه اين را از اين خضاب كند ؛ يعنى محاسنش را از خون سرش » .
قالَ الزُّهْرىُّ : كانَ أميرُ الْمُؤْمِنينَ عَلَيْهِ السَّلامُ يَسْتَبْطِئُ الْقاتِلَ ، فَيَقولُ : مَتَى يُبْعَثُ أَشْقَاهَا ! « 2 »
« زُهْرىّ مىگفت : حال أمير المؤمنين عليه السّلام چنين بود كه قيام قاتل خود را براى شهادت كُند و بَطىء مىيافت و ميفرمود : چه موقع شقىترين امّت قيام مىكند براى شهادت من ! »
و جماعتى از وافدين خوارج از اهل بصره به كوفه وارد شدند ، و در ميان آنان مردى بود به نام جُعد بن نَعْجَة ، و رو به أمير المؤمنين كرده و گفت : يا علىُّ ! اتَّقِ اللهَ فَإنَّكَ مَيِّتٌ . « اى علىّ ! تقواى خدا پيشه دار ، تو خواهى مُرد » .
هامش
( 1 ) « تذكره » سبط ابن جوزى ، طبع سنگى ، ص 100 ؛ و « بحار الانوار » ج 42 ، ص 195
( 2 ) « تذكرة الخواصّ » ص 100 ؛ و « بحار الانوار » ج 42 ، ص 195