ثَلَاثِ لُقَمٍ ، فَقِيلَ لَهُ فِى ذَلِكَ ، فَقَالَ : يَأْتِينِى أمْرُ اللهِ وَ أَنَا خَمِيصٌ ، إنَّمَا هِىَ لَيْلَةٌ أَوْ لَيْلَتَانِ ، فَأُصِيبَ مِنَ اللَيْلِ . « 1 »
« و در اين ماه رمضان يك شب در نزد امام حسن و يك شب در نزد امام حسين و يك شب در نزد عبد الله بن جعفر ، شوهر دخترش زينب ، به جهت دخترش افطار مينمود ، و زياده از سه لقمه بر نمىداشت .
چون علّتش را پرسش نمودند فرمود : امر خدا ميرسد و من بايد گرسنه باشم ، يكى دو شب ديگر بيشتر نمانده است . و در سياهى شب ضربت خورد ؛ همان شبى كه وعده داده بود » .
أمير المؤمنين عليه السّلام انتظار شهادت خود را مىكشيد
و در « مناقب » ابن شهرآشوب گويد :
رُوىَ أنَّهُ جَرَحَ عَمْرُو بْنُ عَبْدِوُدٍ رَأْسَ عَلىٍّ عَلَيْهِ السَّلامُ يَوْمَ الْخَنْدَقِ ، فَجاءَ إلَى رَسولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ فَشَدَّهُ وَ نَفَثَ فِيهِ فَبَرَأَ وَ قالَ : أَيْنَ أَكُونُ إذَا خُضِبَتْ هَذِهِ مِنْ هَذِهِ ! « 2 »
« روايت شده است كه عمرو بن عبدوُد در جنگ أحزاب جراحتى بر سر أمير المؤمنين عليه السّلام وارد ساخته بود ، آن حضرت نزد رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم آمد و رسول خدا زخم را بست و در آن دميد و صحّت يافت و فرمود : كجا هستم من آن روزى كه اين محاسن از خون اين سر خضاب شود ! »
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » طبع كمپانى ، ج 9 ، ص 648 ، باب إخبار الرّسولِ صلّى الله عليه و ءَاله بشهادتِه و إخباره صلواتُ اللهِ عليه بشهادةِ نفسِه
( 2 ) همان مصدر ، ص 647