گردد ؛ يعنى محاسنش از خون سرش . « 1 »
ابن سعد در « طبقات » از أبو الطُّفَيل آورده است كه : علىّ عليه السّلام مردم را براى بيعت فرا خواند ، از جملهء استقبال كنندگان ابن ملجم مرادى عبد الرّحمن بود .
أمير المؤمنين دو بار او را ردّ نمود و سپس آمد .
حضرت فرمود :
مَا يَحْبِسُ أَشْقَاهَا ! لَتُخْضَبَنَّ أَوْ لَتُصْبَغَنَّ هَذِهِ مِنْ هَذَا ، يَعْنِى لِحْيَتَهُ مِنْ رَأْسِهِ ، ثُمَّ تَمَثَّلَ بِهَذَيْنِ الْبَيْتَيْنِ :
اشْدُدْ حَيَازِيمَكَ لِلْمَوْتِ * فَإنَّ الْمَوْتَ ءَاتِيكَا
وَ لَا تَجْزَعْ مِنَ الْقَتْلِ * إذَا حَلَّ بِوَادِيكَا « 2 »
« چه چيز مانع شقىترين امّت شده است ! قسم به خداوند كه اين از اين خضاب خواهد شد يا رنگ خواهد شد ؛ يعنى محاسنش از سرش ، و سپس بدين دو بيت تمثّل نمود .
كمربندهاى خود را براى مرگ محكم كن ، در آن وقتى كه مرگ در آستانهء خانهء تو فرود آيد .
و از كشته شدن مَهراس و جزع منما ، در آن زمانى كه در وادى تو حلول كند و وارد شود » .
هامش
( 1 ) « تذكرة الخواصّ » ص 100 ؛ و « بحار الانوار » ج 42 ، ص 195 و 196
( 2 ) « طبقات » ابن سعد ، طبع بيروت - دار صادر ، ج 3 ، ص 33 و مؤلّف گويد : اصل اين اشعار از احَيْحَة بن جُلاح است كه پسر خود را تحريض ميكرده است و أمير المؤمنين عليه السّلام بدان تمثّل جستهاند . ( « مجمع الأمثال » ميدانى ، ج 1 ، ص 366 و 367 )