بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ .
« و به آنچه از جانب فضلش خدا به آنها عنايت فرموده است خوشحالند . »
در علم حكمت متعاليه ثابت است كه روزىِ جواهرِ مجرّدهء متلألئه ، مقارنه با صفات و اسماء الهى است . همين كه در برابر نورِ اسماء و صفات قرار گيرند و تجلّى وحدت ذات مقدّس پروردگار در آنها گردد ، جواهرِ وجود آنها متلألئ گردد و بهجت و مسرّتى به آنها دست ميدهد كه قابل توصيف نيست .
روزىِ ارواح مجرّده در آن حالت ، معارف الهى است . خدا از آن روزىها به آنها عنايت ميفرمايد ، و از طرفى آنها مىفهمند كه آن روزى از جانب خدا رسيده ، و اين ادراك و تعقّل ، از آن روزى ، براى آنها ارزش و لذّتش بيشتر است ؛ و لذا ميفرمايد :
يُرْزَقُونَ
؛ روزى مىخورند به معارف الهى ، كه جوهر وجود آنها را - بواسطهء مقارنه با اسماء و صفات خودش - جلا ميدهد ، و اينها دائماً در اين نعمت متنّعم هستند ؛
فَرِحِينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ
. به بهجت و سرور در مىآيند از آنكه خداى به آنها توجّه فرموده و در جوهرِ مجرّدِ وجود آنها تجلّى فرموده ، و اسماء و صفات ذات حقّ لَم يَزلى در آنها ظهور نموده است .
اين آيه صراحت دارد بر حيات پس از مرگ ؛ و علاوه ، چون روزى و غذائى را كه بعد از مرگ مىخورند همان غذاى ملكوتى است ، و صلاحى است كه در عالم برزخ است ، دلالت دارد بر تنعّم ارواح مردگان به روزىهاى معنوى و ملكوتى .