« چون حارث هَمْدانى اين سخنان دُرربار را از زبان أميرالمؤمنين عليه السّلام شنيد از جاى خود برخاست و حركت كرد ، و چنان مست و مدهوش آن كلام شده بود كه از شدّت خوشحالى و سرور نمىتوانست ردايش را جمع كند ، ميرفت و رداء به روى زمين مىكشيد و با خود مىگفت : پس از استماع اين كلمات من ديگر باك ندارم كه مرگ بسوى من آيد ، يا من بسوى مرگ بروم .
ترجمهء أشعار حميرى دربارهء گفتار أمير المؤمنين به حارث
جميل بن صالح كه از راويان اين حديث است گويد : شاعر اهل بيت ، سيّد إسمعيل حِمْيَرى ، مضمون اين خبر را براى من چنين به شعر درآورد :
1 - گفتار علىّ بن أبى طالب به حارث بن أعور هَمْدانى بسيار شگفت انگيز است ، چه آن گفتار عجائب و غرائبى را در بر دارد .
2 - اى حارث همدانى ! هر كس بميرد مرا خواهد ديد ، چه مؤمن باشد يا منافق ؛ در مقابل و روبروى من مرا ديدار خواهد كرد .
3 - او مرا با چشمان خود خواهد ديد ، و من او را با تمام صفاتش و نام و نشانش و كردار و عملش مىشناسم .
هامش
- كابلى از أصبغ بن نباته
در « بشارة المصطفى » يك بيت ديگر نيز آورده است :هذا لَنا شيعَةٌ و شيعتُنا * أعطانى اللهُ فيهمُ الامَلاو اين ابيات را با اين بيت ، در « ديوان حميرى » ص 327 و 328 آورده ؛ و جمع كنندهء ديوان گفته است كه : اينها در « أعيان الشّيعة » ج 12 ، ص 263 ؛ و « كشف الغمّة » ص 124 ؛ و « مناقب » ج 3 ، ص 237 ؛ و « شرح نهج البلاغهء » [ ابن أبى الحديد ] جلد اوّل ، ص 299 ذكر شده است .