و از زهّاد و عبّاد و از متخصّصين فنّ حديث و رجال و استاد حقير در اين دو فنّ و صاحب كتاب « الذّريعة إلى تصانيف الشّيعة » و كتاب « أعلام الشّيعة » - كه از نفائس كتب مدوّنهء عصر حاضر است - بودند .
آن مرحوم متجاوز از صد سال عمر كرد و اكنون چند سالى است كه از رحلتش مىگذرد ، و با حقير نسبت سببيّت « 1 » داشت ، و از مشايخ إجازهء حقير است . مردى بود متواضع ، ليّن العريكة ، كثير المعونة ، قليل المئونة ، نرم ، سليم ، بزرگوار ، جليل ، و با پدر من سوابق ممتدّى داشت و محضر جدّ من مرحوم آقا سيّد إبراهيم طهرانى را ادراك كرده بود و داستانهائى از آن مرحوم نقل مىنمود . به من بسيار اظهار محبّت مىكرد و من هفتهاى يا دو هفتهاى يك بار به منزل ايشان ميرفتم و بسيار استفاده مىنمودم .
بارى ، در وادى السّلام كه به خدمتش رسيدم و سلام كردم ، با يكديگر فاتحه ميخوانديم و ميرفتيم تا رسيديم به محلّى كه در يك سطح چهار گوش زمين را با آجر بنّائى كرده بودند و سنگهائى از قبور بر آن نصب بود .
فرمود : بيا اينجا فاتحه بخوانيم ! اينجا قبر پدر من و مادر من و دائى من و بعضى دگر از أرحام من است
هامش
( 1 ) . ايشان پدر عيال دائى زادهء ما بودند ، چون مرحوم آقا ميرزا محمّد طهرانى صاحب كتاب « مستدرك البحار » رحمةُ الله عليه دائى پدر ما بودند و فرزند آن مرحوم كه بنام آقا ميرزا مهدى شريف عسكرى طهرانى است ، صبيّهء مرحوم شيخ آقا بزرگ را تزويج كردهاند .