او گفت : چگونه كلام شما و كلام ايشان يكى است در حالى كه آنها مىگويند : آنان معادى دارند و ثوابى و عقابى ، و متعهّد و ملتزمند بر آنكه آسمان خدا دارد و آسمان آباد مىباشد ، و شما معتقديد كه آسمان خراب مىباشد و در آن احدى يافت نمىگردد ؟ !
ابن أبى العوجاء مىگويد : من اين قضيّه و كلام را از وى مغتنم شمرده فوراً به او گفتم :
اينك اگر امر اينچنين است كه تو مىگوئى ، پس به چه سبب آن خداوند بر خلائقش ظاهر نشد تا آنان را به پرستش خود دعوت نمايد تا در جميع عالم دو نفر هم يافت نشوند تا در امر عبوديّتش اختلاف كنند ؟ ! و به چه علّت از مخلوقاتش مستور و پنهان شد و به سوى آنان رسولانى را گسيل داشت ؟ ! اگر خداوند خودش دعوت مىكرد و مردم را فرا مىخواند ، زودتر مردم ايمان مىآوردند .
ارائه آن حضرت خداوند را به ابن ابى العوجاء در وجودش
او به من گفت : وَيْلَكَ وَ كَيْفَ احْتَجَبَ عَنْكَ مَنْ أرَاكَ قُدْرَتَهُ فِى نَفْسِكَ ؟ نُشُوءَكَ وَ لَمْ تَكُنْ ، وَ كِبَرَكَ بَعْدَ صِغَرِكَ ، وَ قُوَّتَكَ بَعْدَ ضَعْفِكَ ، وَ ضَعْفَكَ بَعْدَ قُوَّتِكَ ، وَ سُقْمَكَ بَعْدَ صِحَّتِكَ ، وَ صِحَّتَكَ بَعْدَ سُقْمِكَ ، وَ رضَاكَ بَعْدَ غَضَبِكَ ، وَ غَضَبَكَ بَعْدَ رِضَاكَ ، وَ حُزْنَكَ بَعْدَ فَرَحَكَ ، و فَرَحِكَ بَعْدَ حُزْنِكَ ، وَ حُبَّكَ بَعْدَ بُغْضِكَ ، و بُغْضَكَ بَعْدَ حَبِّكَ ، و عَزْمَكَ بَعْدَ إبَائِكَ ، و إبَائَكَ بَعْدَ عَزْمِكَ ، و شَهْوَتَكَ بَعْدَ كَراهَتَكَ ، و كَراهَتِكَ بَعْدَ شَهْوَتِكَ ، وَ رَغْبَتَكَ بَعْدَ رَهْبَتِكَ ، وَ رَهْبَتَكَ بَعْدَ رَغْبَتِكَ ، وَ رَجَاءكَ بَعْدَ يَأْسِكَ ، وَ يَأْسَكَ بَعْدَ رَجَائِكَ ، وَ خَاطِرَكَ بَعْدَ بِمَا لَمْ يَكُنْ فِى وَهْمِكَ ، وَ عُزُوبَ مَا أنْتَ مُعْتَقِدُهُ مِنْ ذِهْنِكَ .
وَ مَا زَالَ يَعُدُّ عَلَىَّ قُدْرَتَهُ الَّتِى فِى نَفْسِىَ الَّتِى لَا أدْفَعُهَا حَتَّى ظَنَنْتُ أنَّهُ سَيَظْهَرُ فِيمَا بَيْنِى وَ بَيْنَهُ « 1 » .
« واى بر تو ! چگونه از تو پنهان گرديده است آن كه قدرتش را در وجود خودت به تو نشان داده است ؟ ! خلقتت را پس از آنكه نبودى ، و بزرگيت را پس از
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » طبع حروفى ج 3 ص 42 و ص 43 .