هيچ قاضى بر سر كار منصوب نمىشد ، و شهادت احدى مورد قبول واقع نمىگرديد ، و براى خطابه و امامت و تدريس انسانى گماشته نمىشد مگر آنكه مقلِّد يكى از مذاهب اربعه بايد بوده باشد .
و در طول مدَّت حكومت ايُّوبيُّون و پس از آنان ، فقهايشان فتوى مىدادند به وجوب پيروى خصوص اين مذاهب و تحريم غيرشان . « 1 »
صلاح الدين ايوبى به آنچه دربارهء فاطميّين و مذهب اهل البيت مرتكب شد قناعت نكرد ، تا كمر براى عداوت خود اهل بيت طاهرين بر ميان بست ، و با شيعه و فاطميّين به عكس اعمالى كه ايشان در روز عاشورا بجاى مىآوردند مقابله نمود .
مقريزى در ج 2 ص 385 گويد : دأب و ديدن فاطميّين آن بود كه روز عاشورا را روز اندوه و حزن قرار مىدادند ، و بازارها را تعطيل مىكردند ، و صفوف و دستههاى عظيمى را كه به سِماط و صفوف غصّه و حزن ناميده مىشد تشكيل مىدادند ، و از آن فوائد بسيارى به مردم مىرسيد .
امَّا چون دولت بنى فاطمه زائل شد ملوك از بنى ايُّوب روز عاشورا را روز سرور اتّخاذ كردند ، بر اهل بيتشان و عيالشان توسعه مىدادند ، و در خوراكها و غذاها بسط مىدادند ، و انواع شيرينىها تهيّه مىكردند ، و ظروف جديد براى منزلشان مىخريدند ، و بر عادت اهل شام طبق سنَّت حجَّاج در ايَّام عبد الملك بن مروان كه برايشان مقرّر كرده بود ، داخل حمّامها مىشدند ، به جهت آنكه دماغهاى شيعهء على بن أبى طالب را به خاك بمالند : آنان كه روز عاشورا را كه روز حزن و عزاى حسين بن على بوده است روز ماتم و گريه اتّخاذ مىنمودند چون آن حضرت در آن روز به قتل رسيده است . و ما قدرى از بقاياى اعمال بنى ايُّوب را كه روز عاشورا را روز سرور و گشايش مىگرفتهاند در زمان خودمان ادراك نمودهايم .
و من نمىدانم : اگر أيُّوبيّون دشمنان بنى فاطمه بودهاند پس آيا براى آنها جايز
هامش
( 1 ) به « خطط » ج 4 ص 161 رجوع شود .