. . . . محتاج به تفصيل نيست كه اين واقعيّت علمى كه پنج هزار آزمايش در مدّت بيست سال آن را به ثبوت رسانيده ، يك عرصهء جديد مقابل زيست شناسان و پزشكان ، براى معالجهء بيماريها مىگشايد . . .
. . . . در آمريكا هم در اين زمينه تحقيقاتى شده ، و نتايجى كه به دست آمده شبيه نتائجى است كه دانشمندان شوروى به دست آوردهاند ، و نتائج آنها در مجلّات علمى آمريكا انعكاس پيدا كرده و يكى از محقّقين به اسم دكتر « جوهن اوت » هم كتابى راجع به اين موضوع نوشته است .
از آنچه گفته شد اين نتيجه به دست مىآيد كه نظريّهء جعفر صادق عليه السلام در نيمهء اوَّل قرن دوم هجرى مشعر بر اينكه بعضى از انوار سبب تولد بيمارى مىشود ، و تا اين اواخر تصوّر مىكردند كه آن گفته جزو خرافات مىباشد ، حقيقت داشته ، و ما امروز مىدانيم كه نور ماوراى بنفش هرگاه از جانداران بيمار به سوى جانداران سالم تابيده شود آنها را بيمار مىنمايد ، در صورتى كه اشعهء ماوراى بنفش ديگر و مهمتر از همه اشعّهء ماوراى بنفش خورشيد وقتى به جانداران مىتابد سبب بيمارى آنها نمىشود . « 1 »
گرچه نور ماوراى بنفش خورشيد هرگاه بدون وجود طبقهء هوا بر بدن جانداران بتابد و بين بدن و آن أشعه عايقى نباشد سبب هلاكت جانداران مىشود امّا همين اشعه بعد از اينكه از طبقهء هوا گذشت و به زمين رسيد هيچ جاندار را بيمار نمىنمايد .
در هر صورت اكتشافات زيستشناسى و طبّى جديد بعد از هزار و دويست و پنجاه سال صحّت نظريّهء جعفر صادق عليه السلام را به ثبوت رسانيد . « 2 »
هامش
( 1 ) « خواندنيها » ، شمارهء 84 ، سال 33 ، « مغز متفكّر جهان شيعه » ، منتخب از ص 348 تا ص 353 .
( 2 ) « خواندنيها » ، شمارهء 85 ، سال 33 ، « مغز متفكر جهان شيه » ، ص 353 .