بر علىّ بن الحسين زين العابدين ، و سپس بر محمد بن علىّ الباقر ، و سپس بر جعفر بن محمد الصادق ، و سپس بر موسى بن جعفر الكاظم ، و سپس بر علىّ بن موسى الرِّضا ، و سپس بر محمد بن علىّ الجواد ، و سپس بر علىّ بن محمد الهادى ، و سپس بر حسن بن علىّ العسكرى ، و سپس بر الخَلَف الحجَّة محمد بن الحسن عليهم افضل الصَّلوات .
و اماميه معتقدند كه : پيغمبر از دنيا نرفت مگر بر وصيّتى كه بر امامت نمود .
و اهل سنَّت مخالف جميع اين امور هستند . لهذا در افعال خداوند عدل و حكمت را ثابت نمىكنند ، و بر وى بجا آوردن فعل قبيح و اخلال به واجب را جايز مىشمارند . و اينكه خداوند براى غَرَضى كارها را انجام نمىدهد ، بلكه تمام افعال او مستند به هيچ گونه غَرَض و مقصودى نمىباشد ، و البته از روى حكمت بجا نمىآورد . و خداوند ظلم و عَبَث مىنمايد . و خداوند كارى را براى مصلحت بندگان انجام نمىدهد بلكه در ميان افعال او فساد حقيقى است ، به جهت آنكه افعال معصيت و انواع كفر و ظلم و جميع اقسام فساد كه در عالم واقع مىشود مستند به خداوند است - تَعَالَى عَنْ ذَلِكَ .
و شخص مطيع و فرمانبردار مستحقّ ثواب ، و شخص عاصى و گنهكار مستحقّ عذاب نمىباشد ، بلكه چه بسا كسى را كه در طول مدت عمرش در امتثال اوامرش به حدّ كمال سعى و كوشش وافر كرده است عذاب و مجازات مىنمايد همچون پيغمبر . و چه بسا به كسى كه در طول عمرش به انواع معاصى و أبلغ قبائح مشغول بوده است همچون ابليس و فرعون ثواب و پاداش نيكو مىدهد .
و عامّه معتقدند كه : انبياء - على نبيّنا و آله و عليهم السّلام - معصوم نيستند ، بلكه گاهى از آنها خطا و لغزش و فسوق و كذب و سهو و غير ذلك سر مىزند . و اينكه پيغمبر ما صلّى الله عليه و آله و سلّم بر امامى بعد از خود تنصيص ننموده است و وى بدون وصيّت مرده است . و امام پس از او ابو بكر بن أبى قُحَافَه است به واسطهء بيعت عمر با او به رضايت چهار نفر : ابو عُبَيْده ، و سالم مَولى [ أبى ] حُذَيْفَه ، و اسد [ اسَيد - ظ ] بن
امام شناسى (فارسى) — صفحة 543
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٥٤٣