ورع و حديث و فقه مىباشد از دروس امام در كيفيّت لباس بهرهمند گرديده است ، و گفتارش بدين گونه تغيير پيدا كرده است كه مىگويد : الزُّهْدُ فِى الدُّنْيَا هُوَ بِقَصْرِ الامَلِ ، لَيْسَ بِأكْلِ الْخَشِنِ ، وَ لَا بِلُبْسِ الْغَلِيظِ . ازْهَدْ فِى الدُّنْيَا ثُمَّ نَمْ ! لَا لَكَ وَ لَا عَلَيْكَ !
إنَّ الرَّجُلَ لَيَكُونُ عِنْدَهُ الْمَالُ وَ هُوَ زَاهِدٌ فِى الدُّنْيَا . وَ إنَّ الرَّجُلَ لَيَكُونُ فَقِيراً وَ هُوَ رَاغِبٌ فِيهَا .
« زهد در دنيا به كاهش دادن آرزوست ، نه به چيز درشت و خشن خوردن ، و نه به لباس ضخيم و غليظ در تن نمودن . زاهد شو در دنيا سپس بخواب رو ! نه چيزى بر كسى داشته باشى ، و نه چيزى بر تو كسى داشته باشد !
مردى هست كه صاحب مال مىباشد و حال آنكه در دنيا زاهد است ، و مردى هست فقير و حال آنكه به دنيا راغب است . »
و دأب و ديدن رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم آن بود كه : هر لباسى كه برايش ميسّر بود مىپوشيد . گاهى پشم ، گاهى پنبه ، و گاهى كتان . بالش پيامبر از چرم بود كه آن را از ليف خرما پر كرده بودند .
و وقتى مردى به پيغمبر گفت : يَا رَسُولَ اللهِ ! من دوست مىدارم كه لباسم نيكو و كفشم نيكو باشد آيا اين از باب تكبّر مىباشد ؟ ! فرمود : لَا . إنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمَالَ . الْكِبْرُ بَطَرُ الْحَقِّ وَ غَمْطُ النَّاسِ .
« نه ! خداوند جميل است و جمال را دوست دارد . تكبّر عبارت مىباشد از زير بار حقّ نرفتن و در برابر حقّ خودنمائى كردن ، و ديگر آنكه مردم را پست و خوار و حقير به شمار آوردن . »
و اصحاب رسول الله نيز بعضى بر بعضى دگر از أعلى و أدنى در كيفيّت لباس عيب نمىگرفتند . كسى كه لباس خَز بر تن داشت بر كسى كه لباس پشمينه داشت عيب نمىگرفت ، و كسى كه لباس پشمينه داشت بر صاحب خَز . « 1 »
هامش
( 1 ) كتاب « الامام جعفر الصّادق » مستشار عبد الحليم جندى ، ص 153 تا ص 156 .