پوشيدهام .
رويّه و دأب جدّش على آن بود كه از لباسها نوع خشن را اختيار مىنمود . و گرسنگى كه بر او فشار مىآورد ، معدهء خود را با قرص نان جوين تسكين مىداد . اگر به كارى اشتغال نداشت خودش كفش خود را مىدوخت ، و اگر به كارى مشغول بود مزد مىداد تا كفش پارهء او را بدوزند . و ليكن زمان در تغيّر است امام صادق عليه السّلام هم تغيير مىدهد تا اثر نعمت بر مردم ظاهر گردد .
و به مردم مىگفت :
إذَا أنْعَمَ اللهُ عَلَى عَبْدِهِ بِنِعْمَةٍ أحَبَّ أنْ يَرَاهَا عَلَيْهِ . لِانَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمَالَ .
« در زمانى كه خداوند بر بندهاش نعمتى را عنايت كند ، دوست دارد آن نعمت را بر او ببيند . به جهت آنكه خداوند جميل است و جمال را دوست دارد . »
و مىگفت : إنَّ اللهَ يُحِبُّ الْجَمَالَ وَ التَّجَمُّلَ ، وَ يَكْرَهُ الْبُؤْسَ وَ التَّبَاؤُسَ .
« حقّاً خداوند جمال و تجمّل را دوست دارد ، و از شدّت و فقر ، و اظهار فقر و نياز كردن كراهت دارد . »
نظافت از ايمان است ، و در آن كرامت و سلامت نفس و اجتماع و شهر است . بنابراين بر عهدهء انسان است همانطور كه امام فرموده است :
أنْ يُنَظِّفَ ثَوْبَهُ ، وَ يُطَيِّبَ رِيحَهُ ، وَ يُجَصِّصَ دَارَهُ ، وَ يَكْنِسَ أفْنِيَتَهُ .
« لباسش را نظيف كند ، و بويش را معطّر گرداند ، و اطاقش را گچكارى كند ، و فضاهاى خانهاش را جاروب زند » .
مباحثهء امام صادق عليه السّلام با متصوفه دربارهء زهد حقيقى
روزى عَبَّادُ بْنُ كثير بصرى وى را در طواف ديد و به او گفت :
تَلْبَسُ هَذِهِ الثِّيَابَ فِى هَذَا الْمَوْضِعِ وَ أنْتَ فِى الْمَكَانِ الَّذِى أنْتَ فِيهِ مِنْ عَلِىٍّ ؟ !
« آيا تو در چنين مكانى اين لباس را مىپوشى ، در حالى كه منزلت و مكانتى كه تو با على دارى بلند و عالى است ؟ ! »
امام صادق عليه السّلام به طورى كه خودش جواب را براى ما بيان مىكند ، مىفرمايد : من گفتم : فُرْقُبىٌّ ، يعنى لباسى است منسوب به فُرْقُبْ : جائى كه در آنجا لباس كتان