و ريب و ترديد مىكند .
راويان شيعى در حفظ و اتقان و ورع بى نظيرند
3 - جميع مردم از بَرّ و فاجِر مىدانند كه : در نزد اين پاك مردان نيكوكردار ، دروغ و كذب چه عظيم معصيتى مىباشد . هزاران تأليف از تصانيفشان كه در عالم انتشار پيدا كرده است كاذبين و دروغگويان را لعنت مىفرستد و صريحاً اعلان مىكند كه : كذب در حديث از گناهان مُوبِقه و مهلكه و موجب دخول در آتش مىباشد .
شيعيان در تعمّد كذب در حديث حكمى خاصّ دارند كه بدان از سائر گروه عامّه ممتاز مىگردند ، و آن عبارت است از آنكه : كذب در حديث را از مفطرات روزهء روزه دار مىشمرند و موجب قضاء و كفّاره روزه براى مرتكب آن در شهر رمضان مىدانند همچنان كه قضا و كفّاره را به تعمّد افطار در ساير مفطرات لازم مىدانند . فقه و حديث شيعه بدين موضوع تصريح دارند ، با وجود اين چگونه ايشان كه أبرار و أخيار هستند متّهم به كِذْب در حديث مىگردند ؟ !
ايشان كه شبزندهداران به عبادت ، و روزه داران در روز هستند ، به چه علّت و به كدام سبب ، اين أبرار از شيعهء آل محمد و اوليائشان متّهم به دروغ گردند ؟ ! در حالى كه مىبينيم داعيان از فرقهء خوارج ، و مُرْجِئَه و قَدَرِيَّه متّهم به دروغ نيستند .
آيا اين جهتى مىتواند داشته باشد مگر زورگوئى صريح و يا جهل قبيح ؟ !
نعوذ بالله من الخِذلان ، و به نَستجير من سوء عواقبِ الظُّلم و العُدوان ، و لا حول و لا قُوَّة إلَّا بِاللهِ العَلِىِّ الْعظيم . وَ السَّلَامُ « 1 »
فقيه محدّث عالم شيعى بزرگوار همين سيّد شرف الدين در اين كتاب مبارك ، در ضمن آنكه بيان كرده است كه : ميزان صحّت روايت نزد اصول عامّه ، قبول روايات مورد وثوق مىباشد اعمّ از آنكه راوى آنها از عامّه بوده باشند و يا از شيعه ، نام يكصد تن از أعاظم و معاريف شيعه را كه به اعتراف خود سنِّى مذهبان ، آنها شيعه هستند و از أعاظم فقه و حديث و راويان سنَّت ، و در كمال وَرَع و تقوى و زهد
هامش
( 1 ) « المراجعات » ، طبع اوّل ، ص 39 تا ص 41 .