اين در بعضى از آنها « لَحْن و إيطاء » و در بعضى إيطاء وجود دارد . و از اين قبيل است آنچه كه صاحب صحيفهء رابعه به نقل از خطّ بعضى از علماء ذكر كرده است و أوَّلش اين است :
ألَمْ تَسْمَعْ بِفَضْلِكَ يَا مُنَائى * دُعَاءً مِنْ ضَعِيفٍ مُبْتَلاءِ
تا آخر نُه بيت كه همگى آنها از اين قبيل هستند . و رَوِىِّ دو بيت از آنها لفظ خطاء به مدّ آمده است كه در آن جمع ميان خطا و ايطاء شده است . و رَوِىّ دو بيت از آنها لفظ رجائى آمده است .
و از همين قبيل است مناجاتى كه از خطّ بعضى از علماء نيز نقل نموده است و اوّلش اين است :
إلَيْكَ يَا رَبِّ قَدْ وَجَّهْتُ حَاجَاتِى * وَ جِئْتُ بَابَكَ يَا رَبِّ بِحَاجَاتِى
تا آخر يازده بيت كه جميع آنها در ركيك بودن تساوى دارند . و در رَوِىّ بيت سوم أيضاً لفظ حاجاتى آمده است . و بخشى از آن اين گونه مىباشد : أنْتَ الْعَلِيمُ بِمَا يَحْوَى الضَّمِيرُ بِهِ . و بعضى اين گونه است : وَ ارْحَمْ ذُنُوبِى بِمَا أخْطَأْتُ وَ ارْحَمْنِى .
و عذر صاحب صحيفهء رابعه در ايراد اين دو مناجات ، عدم كمال معرفت اوست به لسان عربى .
و أيضاً از همين قبيل مىباشد مناجاتى كه ما در كتاب محمّد طَبيب يافتهايم ، و أحدى از صاحبان صحيفهها آن را ذكر ننمودهاند و اوَّلش اين است :
اجِلُّكَ عَنْ تَعْذِيبِ مِثْلِى عَلَى ذَنْبِ * وَ لا نَاصَرٌ لِى غَيْرُ نَصْرِكَ يَا رَبِّ
تا پايان پانزده بيت كه حيا مىدارد كسى كه به اقلّ درجه معرفت داشته باشد آن را به او نسبت دهد ، به سبب آنكه صادر شده است از كسى كه علم عربيّت را به خوبى نمىدانسته است ، و معنى فصاحت و بلاغت را نشناخته بوده است . و در اين مناجات است : وَ أنَا عَبْدُكَ الْمَحْقُورُ فِى عِظَمِ شَأنِكُمْ . و أيضا در آن مىباشد :
وَ تَقْلِبُنى مِنْ ظَهْرِ آدَمَ نُطْفَةً * احَدَّرُ فِى قَعْرٍ صَرِيحٍ مِنَ الصُّلْبِ
فَأخْرَجْتَنى مِنْ ضِيقِ قَعْرٍ بِمَنِّكُمْ * و در آن مىباشد همچنين :