روئين تن نبوده است كه شمشير و نيزه بر او اثرى نگذارد ، و در حركت و شهادت هم اضطرار نداشته است كه خود به خود دست به شمشير بزند ، و كفّار را قلع و قمع كند . خودش مىگويد : پدر جان تشنگى مرا كشت و سنگينى زره مرا از طاقت برد . و پدر هم آبى ندارد به او بدهد . و نمىخواهد بر خلاف سنَّت جهاد ، و قتل فى سبيل الله ، و فداى نفس در راه خدا ، اعمال معجزه و كرامتى بفرمايد ، و گرنه به آسانى مىتوانست ، ولى ديگر آن صحنه صحنهء كربلاى بدين صورت نبود .
جائى كه رسول خدا به حسين عليهما الصّلاة و السّلام مىفرمايد : وَ إنَّ لَكَ فِى الْجنَانِ لَدَرَجَاتٍ لَنْ تَنَالَهَا إلَّا بِالشَّهَادَةِ ! « 1 » « حقّاً در بهشت براى تو منزلت و درجتى است ، كه بدون شهادت بدان دست نخواهى يافت ! » به معنى آن مىباشد كه : وجب به وجب در تمام اين سفر بايد با اراده و اختيار و تحمّل مشاقّ و مصائب ، و صبر در راه خدا و ايثار و فداى نفس و قربانى نمودن على اكبر آن هم بدين كيفيّت ، به مقصود برسى !
و اين آقازادهء شاهزادهء آزاده كه مثال و نمونهء پيامبر است بايد با تو در اين طريق به طورى رفيق گردد كه هُو هُوِيَّت حقيقيّه از دو نفس روحانى شما براى همهء اهل عالم متحقّق گردد ، و ريشهء اسلام كه خشك شده است سيراب گردد ، و حكومت و ولايت بنى اميّه : معاويه و يزيد و بنى مروان بر باد داده شود ، و اثرى از آن به جاى نماند ، و بر همهء اهل اين جهان و آن عالم ملكوتى روشن گردد كه : حقّ غير از باطل است .
على اكبر اميد دل آن حضرت بود . هم شاخه از يك درخت ، و هم پيوند از يك ساق بود ، طرز تفكّر و مرام و مقصدش عين آن حضرت بود . كَأنَّهُ هُوَ ، بَلْ إنَّهُ هُوَ در اينجا مصداق دارد .
هامش
( 1 ) « نفس المهموم » ص 44 از مجلسى در « بحار الأنوار » ، از محمد بن ابيطالب موسوى در ضمن بيان رؤياى آن حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله را .