به طورى كه از غصّه و اندوهى بيرون نمىرود مگر آنكه در غصّه و اندوه ديگرى واقع مىگردد .
و اگر اينچنين نبود ، در حديث رسول الله نيامده بود : هيچ دو جرعهء نوشيدنى ، كه آن دو جرعه را بندهء مؤمن او در دنيا فرو برد و ببلعد محبوبتر در نزد خداوند عزّ و جلّ نمىباشد از جرعهء خشمى كه در حال غيظ و غضب فرو نشاند ، و از جرعهء اندوهى كه در وقت مصيبت فرو خورد و بر آن به بهترين طريق تسلّى و قربت خداوندى صبر نمايد .
و اگر اينچنين نبود ، اصحاب رسول الله صلى الله عليه و آله براى دشمنانشان و آنان كه بدانها ستم نمودهاند دعا نمىنمودند كه : خدا به آنها طول عمر و صحّت بدن و كثرت مال و فرزند بدهد .
و اگر اينچنين نبود ، به ما نرسيده بود كه : چون رسول الله صلى الله عليه و آله بر مردى ترحّم مىنمود ، و براى او استغفار مىكرد ، به درجهء رفيعهء شهادت نائل مىگرديد .
بناءً عليهذا ، اى عمو جانم و اى پسر عمو جانم ، و اى پسران عموهاى من ، و اى برادران من ، بر شما باد به صبر و رضا و تسليم و تفويض به خداوند جلّ و عزّ ، و رضا و صبر بر قضاى وى و تمسّك به طاعتش و فرود آمدن در هنگام أمرش !
خداوند مقام صبر را بر ما و بر شما فيضان دهد ، و خاتمهء امر ما و شما را با اجر و سعادت قرين گرداند ، و با حول خود و قوّت خود ما و شما را از هر هلاكتى برهاند ، حقّاً او سميع و شنونده ، و قريب و نزديك مىباشد . و درود و تحيّت خداوند بر برگزيده و نخبهء او از ميان خلائقش : محمد پيغمبر و اهل بيت او » .
[ استشهاد ابن طاوس به روايت صادقى بر حُسن حال بنى الحسن ]
سيّد علىّ بن طاووس ، سپس فرموده است : اين نامهء تعزيت از اصل صحيح به خط محمد بن على بن مَهْجَنَاب بَزَّاز در تاريخ شهر صفر سنهء 448 آورده شده است . و در آن عبد الله بن حسن را به عَبد صالح نام برده است . و اين دليل است بر آنكه : زندانيان از بنى الحسن كه محمول به محبس كوفه شدهاند ، نزد مولانا الصادق عليه السّلام معذور و ممدوح و مظلوم و به محبّت او عارف بودهاند .