آن هم بالاتر مىرفتيم .
3 - و اگر مىخواهى سيادت ما را بنگرى ، براى تو كافى است كه بدانى ما به حُسن رويّه در امتحان ، و نيكوئى تلافى در گرفتاريها ، ، بلايا و گرفتاريها را از خود مىزدوديم ( و با جزاى نيكو در مقام پاداش رفتار ناپسند روبرو مىشديم ! ) .
4 - ثنا گفتن بر پدران ما ، دلپسند و پاكيزه است ، و نام على و ياد او آن ثنا گفتن را رونق مىبخشد .
5 - چون نسبت در ميان مردم برقرار شود ، ما در رتبهء پادشاهانى خواهيم بود ، و مردم در رتبهء غلامان و كنيزان .
6 - قومى مرا هَجْو كردند و با گفتارشان سخريّه و استهزاء نمودند ، امّا من آنان را هجو ننمودم ، زيرا خداوند مرا از گفتار هجو و لغو باز داشته است . »
ابن شهرآشوب در « مناقب » ج 4 ، ص 39 از طبع هند ، اين ابيات را از او ذكر كرده است :
يَا بْنَ مَنْ بَيْنُهُ مِنَ الدِّينِ وَ الإسْلا * م بَيْنُ الْمَقَامِ وَ الْمِنْبَرَيْنِ 1
لَكَ خَيْرُ الْبَنِيَّتَيْنِ مِنْ مَسْجِدَىْ جَدِّ * كَ وَ الْمَنْشأيْنِ وَ الْمَسْكَنَيْنِ 2
وَ الْمَسَاعِى مَنْ لَدُنْ جَدِّكَ اسْمَا * عِيلَ حَتَّى ادْرِجْتَ فِى الرَّبْطَتَيْنِ 3
يَوْمَ نِيطَتْ بِكَ التَّمَائِمُ ذَاتُ الرِّ * يشِ مِنْ جَبْرَئيلَ فِى الْمَنْكِبَيْنِ 4
1 - « اى آن كه فاصلهء ميان تو با دين و اسلام ، فاصلهء ميان مقام و دو منبر است !
2 - از براى توست برگزيدهترين دو محل از دو مسجد جدّ تو ، و از دو محل نشو و نما و از دو محلّ سُكنَى !
3 - و از براى توست جميع مساعى از زمان جدّ تو اسمعيل تا هنگامى كه تو را در ميان دو بازوبند قرار دادند .
4 - در روزى كه دعاها و تعويذهائى كه داراى پرهائى در اطراف آن بود ، و جبرئيل آورده بود ، در دو شانهء تو بستند ، و تو را با آن تعويذ نمودند . »
( اشعار فوق خطاب حِمّانى به سيّد الشّهداء عليه السّلام است كه در زمان كودكى