حديث كرد براى ما شيخ أجلّ امام سعيد أبو علىّ حسن بن محمد بن حسن طوسى - تا آخر إسنادى كه در اين نسخه در حاشيه مكتوب بوده است . « 1 »
و در توضيح اين عبارت محدّث جزائرى گويد : و امَّا نسخه اى كه در حاشيه نوشته شده است و ابتدايش گفتار حَدَّثنا شيخ أجلّ مىباشد ، همان نسخه اى است كه آن را فاضلِ سَدِيدى از نسخهء ابن ادريس براى بيان اختلاف در سند ميان آن و ميان نسخهء ابن سكون نقل نموده است . و ما در بسيارى از نسخهها يافتيم كه : آن را در اصل و متن نوشته بودند ، و قائل در حدّثنا در آن ابن ادريس مىباشد . « 2 »
و بناءً عليهذا مجموع نسخههائى را كه مير داماد به دست مىدهد سه نسخه مىباشد :
اوّل نسخهء عميد الرُّؤساء با روايت سيِّد أجَلّ .
دوم نسخهء ابن سَكون با روايت ابن اشناس بَزّاز .
سوم نسخهء سَديدى با روايت از ابن إدريس ، از ابو على حسن بن محمد طوسى ، ( پسر شيخ طوسى ) .
با دقّت و تأمّل در آنچه گفته شد ، نمىتوان نُسَخ صحيفه را كه مصدَّر به حَدَّثنا مىباشند منحصراً از عميد الرُّؤساء به حساب آورد ، زيرا :
اوّلًا روايت عميد الرُّؤساء از سيِّد أجَلّ مسلَّم است ، و ليكن روايت او غير از عبارت حَدَّثنا مىباشد ، و چه دليل داريم كه : عين لفظ حَدَّثنا از على بن سَكون نبوده باشد ؟ !
ثانياً طريق روايت ابن سَكون از ابن اشناس بزّاز كه مُسَلَّماً طريق دگرى است ، نفى روايت او را با سند جداگانهاى از سيِّد أجَلّ نمىكند . چه اشكال دارد كه : على بن سَكون با دو طريق روايت ، صحيفه را روايت نموده باشد : اوّل از طريق ابن اشناس ،
هامش
( 1 ) شرح صحيفهء مير داماد ، ص 46 و ص 47 .
( 2 ) شرح صحيفهء محدّث جزائرى ، ص 3 .