جزء دعا به شمار نياوريد بلكه مجرّد تيمّن و تبرّك بپنداريد ، باز هم اشكال مرتفع نمىگردد و جاى سؤال باقى مىماند كه : اين اضافات را براى تيمّن و تبرّك ، چه كسى در صحيفهء اصليّه داخل نموده است ؟ !
آيا امامان بعدى بودهاند كه از نزد خود داخل كرده اند ؟ ! و يا علماى شيعه بودهاند كه بعداً افزودهاند ؟ ! و زمان افزودن ، و آن افزون كننده كدام زمان و چه كسى بوده است ؟ !
در هر صورت افزودن در عبارت كسى به هر نيّت هم كه باشد ، دسّ و تدليس نزد علماى درايه به شمار مىآيد ، و عقلًا و شرعاً حرام است .
و چون نمىتوانيم جمع ميان صحّت روايت صلوات ، و صحّت روايت عدم صلوات بنمائيم ، يعنى بگوئيم : هم صحيفهء مشهوره صحيح السَّنَد مىباشد ، و هم صحيفهء به دست آمده ، زيرا كه جمع ميان متناقضين است ، به ناچار بايد بگوئيم : يا در صحيفهء مشهوره دسّ و تدليس شده و صلواتها اضافه گرديده است ؟ ! و يا در صحيفهء به دست آمده ، صلواتها از قلم افتاده و در آن نقصانى پديدار گرديده است ؟ ! و علماى علم دِرايَه اتفاق دارند بر ارْجَحِيَّتِ قول به عدم زيادتى ، و مقدّم بودن اصل عدم الزّيادة بر اصل عدم النَّقيصة در وقت تعارض و لزوم التزام به يكى از آن دو لا محاله .
و بر اين بيان روشن شد كه : آن صحيفهء به دست آمده ، نه تنها فقدان صلواتهايش را نمىتوان براى آن امتيازى محسوب داشت ، بلكه حكم نقيصه در برابر كامله را به خود گرفته و از درجهء اعتبار ساقط مىشود .
ناحيهء پنجم از اشكالاتى كه بر حضرت مؤلِّف شرح و نشر صحيفهء به دست آمده در مورد صلواتها وارد مىشود آن است كه : فرمودهاند : چون بالأخره در آن صحيفه در دو مورد صلوات ذكر شده است ، لهذا فقدان بقيّهء صلواتها از جهت تقيّه و يا از جهت تعصّب نمىتواند باشد . و لهذا بايد آنها را زيادتيهائى از جهت تيمّن و تبرّك به حساب آوريم .
امام شناسى (فارسى) — صفحة 136
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٣٦