ولى اين كار را نكرد و فقط در لابلاى مطالب و أوراق « يوم الإسلام » مطالب مذكورهء فوق از قلم او گذشته است . اللّهُمَّ احْشُرْهُ مَعَ مَنْ يَتَولّاهُ وَ يُحِبُّهُ ، وَ أبْعِدْهُ مِمَّنْ يَتَبَرَّءُ مِنهُ وَ يُبْغِضُهُ .
اگر أحمد أمين صريحاً اشتباهات خود را با نام كتاب و عنوان و مطلب ذكر مىكرد ، ديگر كسى از افراد كم تعمّق و مطالعه از خواندن فَجر و ضُحاى او گمراه نمىشد ، ولى اينك همه گمراه مىشوند مگر كسى كه « يوم الإسلام » او را دقيقاً مطالعه كند ، آن هم مانند شيخ بصير و خبير مُغْنِيه به ربط آنها آگاه و از رويهم ريختن مطالب آن اين نتيجه را بگيرد .
اگر عُمَر هم از آوردن قلم و كاغذ منع نمىنمود ، ديگر كسى از افراد امَّت اسلام گمراه نمىشد و ولايت امروزه اختصاص به شيعه نداشت ، بلكه تمام جهان از آن روز إلى الأبد شيعه بودند .
رسول خدا صلى الله عليه و آله امر به كتابت نمودند و در پايان عمر شريف خود قلم و كاغذ طلبيدند تا بنويسند براى آن قوم وصايت و خلافت بلافصل و ولايت كلّيهء إلهيّهء مولى الموالى حضرت أمير المؤمنين - عليه افضل صلوات المصلّين - را ؛ و ليكن گروه مخالف نگذاشتند و نخواستند ولايت بر آن حضرت تحقّق پذيرد و خودشان و پيروانشان را در ضلالت فرو بردند ؛ أمّا حضرت أميرالمؤمنين عليه السّلام علاوه بر كتابت قرآن حكيم تمام احاديث قدسيّه و سنّتهاى علميّه و عمليّهء رسول خدا را مىنوشت ، و همه و همه نزد او مضبوط بود .
او پيوسته از زمان طفوليّت دامن پروردهء رسول خدا بود و از مَحْرمترين موضع أسرار او بود . در سفر و حضر ، و حضور و غيبت ، و جنگ و صلح ، و اقامت و مهاجرت ، و سكون و حركت ، أنيس و مونس و نديم و همنَفَس رسول الله بود . هر آيهاى از قرآن كه نازل مىشد بر او مىخواند و او مىنوشت گرچه پس از گذشت روزها باشد ؛ و آن آيه را حضرت براى كُتَّاب وَحْى قرائت نموده و آنها نيز مىنوشتند .
امام شناسى (فارسى) — صفحة 76
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٧٦