عاطفه را به جاى عقل ، و تعصّب را محلّ عَدْل ، و پندار را بجاى واقع و حقيقت نشانده است . و از كسانى كه متصدّى ردّ وى شدند مرحوم كاشف الغِطاء است در كتاب « أصل الشّيعة و اصولها » .
و پس از گذشت مدت بيست سال يا بيشتر از آن هجوم ، چشمش آسيب ديد و از قرائت و كتابت عاجز ماند . و در اين أيّام أخيرهاش ( سنهء 1952 ميلادى ) از غير كمك جست و كتابى را بر او إملاء و انشاء نمود كه نام آن را « يوم الإسلام » گذارد ؛ در اين كتاب بدون آنكه خودش احساس كند و يا ملتفت گردد ، به آنچه بر عقائد اماميّه انكار نموده و عيب گرفته بود اعتراف كرده است ، و از آن قبيل است :
او اين عقيده و اصل را كه جانشينى رسول الله به تنصيص و تعيين مىباشد انكار مىنمود و گمان داشت كه آن را شيعه از خارج به عنوان بدعتى در دين وارد نمودهاند ، و آنكه رسول الله أصل انتخاب و شورى را تقرير و تثبيت نموده است .
در اين مطلب ، خودش خودش را ردّ كرده است و مناقض با عقيدهء سابقه ، در كتاب « يوم الإسلام » اعتراف كرده است بِأَنَّ النِّبِىَّ صلَّى الله عليه و آله و سلّم أرَادَ أنْ يَكْتُبَ فِى مَرَضِهِ الَّذِى مَاتَ فِيهِ كِتَاباً يُعَيِّنُ مَنْ يَلِى الْأَمْرَ بَعْدَهُ ، فَحَالَ عُمَرُ دُونَ إرَادَتِهِ .
[ اعترافات احمد امين به منع عمر از نوشتن رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلّم در مرض موت ]
و اينك عين آنچه را كه صاحب « فجر الإسلام » با خود الفاظ و عبارات وى در كتاب اخيرش : « يوم الإسلام » ص 41 طبع 1958 آورده است در اينجا مىآوريم :
أرَادَ رَسُولُ الله صلَّى اللهُ عليه و آله فِى مَرَضِهِ الَّذِى مَاتَ فِيه أنْ يُعَيِّنَ مَنْ يَلِى الأمْرَ بَعْدَهُ ، ففى الصّحيحَيْنِ - البُخارىِّ و مُسْلِمٍ - أنَّ رَسُولَ اللهِ لَمَّا احْتَضَرَ قَالَ :
« هَلُمَّ أكْتُبْ لَكُمْ كِتَاباً لا تَضِلُّوا بَعْدَهُ » وَ كَانَ فِى الْبَيْتِ رِجَالٌ مِنْهُمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ ، فَقَالَ عُمَرُ : إنَّ رَسُولَ اللهِ قَدْ غَلَبَ عَلَيْهِ الْوَجَعُ « 1 » وَ عِنْدَكُمُ الْقُرْآنُ ، حَسْبُنَا كِتَابُ اللهِ !
فَاخْتَلَفَ الْقَوْمُ وَ اخْتَصَمُوا ، فَمِنْهُمْ مَنْ قَالَ : قَرِّبُوا إلَيْهِ يَكْتُبْ لَكُمْ كِتَاباً لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ ، وَ مِنْهُمْ مَنْ قَالَ : الْقَوْلُ مَا قَالَهُ عُمَرُ
هامش
( 1 ) فى « صحيح البخارى » ج 6 ، ص 9 از طبع سنهء 1314 ه : ما شأنهُ - اى النّبى - أ هَجَرَ ؟