جبرائيل مىآمده است ، غير از اخبار راجع به لوح مىباشند ؛ گرچه مجلسى رضى الله عنه همهء آنها را به واسطهء اشتراك در مفاد و مضمون در باب واحدى ذكر كرده است ؛ و ما براى مزيد بصيرت در اينجا به ذكر چند روايت از روايات خواتيم ( مهرها ) تبرّك مىجوئيم :
مجلسى رحمةالله از « اكمال الدِّين » و « امالى » شيخ صدوق روايت مىكند از ابن الوليد ، از ابن أبان ، از حسين بن سعيد ، از محمّد بن الحسين كنانى ، از جدّش ، از حضرت ابو عبد الله صادق عليه السّلام كه :
قَالَ : إنَّ اللهَ عَزّ وَ جَلَّ أنْزَلَ عَلَى نَبِيِّهِ كِتَاباً قَبْلَ أنْ يَأتِيَهُ الْمَوْتُ ، فَقَالَ : يَا مُحَمَّدُ ! هَذَا الْكِتَابُ وَصِيَّتُكَ إلَى النَّجِيبِ مِنْ أهْلِ بَيْتِكَ !
فَقَالَ : وَ مَنِ النَّجِيبُ مِنْ أهْلِى يَا جَبْرَئيلُ ؟ !
فَقَالَ : عَلِىُّ بْنُ أَبِى طَالِبٍ عليه السّلام ! وَ كَانَ عَلَى الْكِتَابِ خَوَاتِيم « 1 » مِنْ ذَهَبٍ . فَدَفَعَهُ النَّبِىُّ صلى الله عليه و آله إلَى عَلىٍّ عليه السّلام وَ أمَرَهُ أنْ يَفُكَّ خَاتَماً مِنْهَا وَ يَعْمَلَ بِمَا فِيهِ .
فَفَكَّ عليه السّلام خَاتَمَاً وَ عَمِلَ بِمَا فِيهِ . ثُمَّ دَفَعَهُ إلَى ابْنِهِ الْحَسَنِ عليه السّلام ، فَفَكَّ خَاتَماً وَ عَمِلَ بِمَا فِيهِ .
ثُمَّ دَفَعَهُ إلَى الْحُسَيْنِ عليه السّلام ، فَفَكَّ خَاتَماً فَوَجَدَ فِيهِ : أنْ اخْرُجْ بِقَوْمٍ إلَى الشَّهَادَةِ ، فَلَا شَهَادَةَ لَهُمْ إلَّا مَعَكَ ، وَ اشْرِ نَفْسَكَ لِلّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ؛ فَفَعَلَ
هامش
( 1 ) . خاتَم با فتحهء تاء عبارت است از : مَا يُخْتَمُ به الشَّىْءُ « آنچه با آن چيزى را مهر مىكنند » مثل مهر دستى و يا نگين انگشترى كه با آن آخر نامهها را مهر مىكردهاند . و به انگشترى خاتم گويند به جهت آنكه براى اينكه ، هميشه مهر انسان نزد او بوده باشد و در غيبت و حضور آسان باشد نامهها و معاهدهها و پيمانها را مهر كند ؛ لهذا نام صاحب خاتَم را روى نگين ثبت مىكردند و با افزودن نامى از خدا و اسماء حُسناى او . و در موقع مهر زدن ، انگشترى را از دست بيرون آورده مهر مىكردند و باز دوباره در دستشان مىنمودند . در اين صورت در اين روايت خاتَم به معنى مهرى است كه براى محكم نمودن و مهر و موم كردن آن صحيفه استعمال شده است . و خاتم النَّبيّين را هم به همين جهت خاتم گويند ، چون « مَن يفتم به الأنبياء » بوده و پس از او پيامبرى نخواهد بود .