اشتياق مردم بر نقل و حراست از قرآن به حدّى رسيد كه در ميان تمام امورى كه ذكر كرديم هيچ امرى از آنها بدين پايه نرسيده است ، چون قرآن معجزهء نبوّت و مأخذ علوم شرعيّه و أحكام دينيّه مىباشد و علماء مسلمين در حفظ و حراست و نگهدارى و حمايت از آن ، سعى و كوشش خود را به غايت رسانيدهاند تا به جائى كه شناختند و دانستند تمام چيزهائى را كه در آن اختلاف است از إعراب ، و قرائت ، و حروف ، و آيات آن را ، و در اين صورت با اين عنايت صادق و ضبط شديد چگونه تصوّر مىشود كه تغيير كرده باشد و يا چيزى از آن نقصان پذيرفته باشد ؟
[ گفتار آية الله ميرزا حسن آشتيانى در عدم تحريف قرآن ]
و همچنين سيّد مرتضى قدّس اللهُ روحَه فرموده است : علم به تفسير قرآن و به أبعاض آن در صحّت نقل مانند علم به جملگى آن است ، و در اين امر كاملاً جارى مجراى كتب مصنّفهاى است كه نسبت آنها به مؤلِّفانش ضرورى است مانند كتاب سِيبَوَيْه و مُزْنى . أهل عنايت در اين شأن و كسانى كه در اين علم أهل خبره و اطّلاعند از شرح و تفصيل اين دو كتاب همان را مىدانند كه از جملگى آن مىدانند ؛ تا به جائى كه مثلاً اگر شخصى در كتاب سيبويه بابى در نحو را داخل نمايد كه از آن كتاب نيست ، فوراً دانسته مىشود و تميز داده مىگردد و فهميده مىشود كه إلحاقى است و از اصل كتاب نمىباشد . و همچنين است قضيّه در كتاب مُزْنِى . و معلوم است كه : عنايت به نقل قرآن و ضبط آن ، أصدق و أتقن و أقوى است از عنايت به ضبط كتاب سيبويه و دواوين شعراء .
و همچنين سيّد مرتضى قدِّس سرُّه أيضاً فرموده است : قرآن در عهد رسول الله صلى الله عليه و آله و سلّم مجموعهاى بود تأليف شده به همان گونهاى كه امروز است . و دليل اين مطلب آن است كه : قرآن در زمان رسول الله درس گرفته مىشد ، و خوانده مىشد ، و جميع آن حفظ مىشد حتّى آنكه رسول اكرم جماعتى از اصحاب را براى حفظ آن گماشتند ، و بر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلّم عرضه داشته مىشد و بر آن حضرت تلاوت و قرائت مىشد ، و جمعى از صحابه همچون عَبْد الله بن مَسْعود ، و ابَىّ بن كَعْب و غير اين دو چندين بار قرآن را در خدمت و محضر پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلّم ختم نمودند .