امّا راجع به سائر أبحاث قرآنى در كتاب « مِهرتابان » « 1 » و مجلّد دوازدهم از همين دورهء « امامشناسى » « 2 » و در « نور ملكوت قرآن » مجلّد چهارم « 3 » بحث نمودهايم ؛ ولى چون از عقيدهء به عدم تحريف قرآن بخصوصه بحثى به ميان نيامده بود ، در اينجا كه به عنوان خصوص عقائد شيعه بحث مىشود ، ذكر آن لازم بود .
* * *
[ كلام طبرسى و سيّد مرتضى در عدم تحريف قرآن ]
از جمله قائلين به عدم تحريف قرآن حتّى نسبت به نقيصهء آن كه به عنوان عقيدهء رسمى شيعه از آن بازگو مىنمايد ، شيخ أقْدَم أبو علىّ الفضل بن الحسن الطَبْرِسى از أكابر علماى اماميّه در قرن ششم هجرى مىباشد .
وى در مقدّمهء تفسيرش مىفرمايد : از جمله مباحثى كه محلّ آن در مواضع مختصّه و كتب مؤلّفهء آن مىباشد بحث از زيادتى و نقصان در قرآن است كه محلّ مناسب آن در علم تفسير نيست .
امّا زيادتى در قرآن ، إجماع و اتّفاق است بر بطلانش . و امّا نقصان از آن ، جماعتى از اصحاب ما و قومى از حشويّهء عامّه روايت كردهاند كه : در قرآن تغيير يا نقصانى وجود دارد . و گفتار صحيح از مذهب اصحاب ما خلاف آن است . و اين همان مهمّى است كه سيّد مرتضى قدّس اللهُ روحَه از آن پشتيبانى نموده و در پاسخ از « مسائل طرابلسيّات » حقّ كلام را آن طور كه بايد و شايد استيفا فرموده است .
سيّد مرتضى در مواضع مختلفى ذكر كرده است كه : علم به صحّت نقل قرآن ، مانند علم به شهرها و علم به حوادث بزرگ و وقايع عظيمه و كتب مشهوره و أشعار مسطورهء عرب مىباشد ؛ به علّت آنكه شدّت عنايت ، و كثرت دواعى ، و وفور ميل و
هامش
( 1 ) « مهر تابان » ، طبع أوّل ، ص 89 تا ص 96 ( صفحات 9 تا 16 از بخش دوّم : مصاحبات تلميذ و علاّمه ) ، و طبع دوّم ، ص 151 تا ص 161 .
( 2 ) « امامشناسى » ج 12 ، ص 229 تا ص 240 ضمن درس 174 تا 176 .
( 3 ) « نور ملكوت قرآن » ( از سلسلهء أنوار الملكوت ) ، ج 4 ، بحث دوازدهم ، ص 379 تا ص 478 .