گفت : اين كبش كتيبه بود « 1 » يعنى سر لشكر وحيد ) .
و محمّد بن مروان ، از عماره ، از عِكْرمه روايت كرده است كه گفت : شنيدم از على عليه السلام كه مىگفت : چون در روز احد مردم از پيامبر دست برداشته و همگى منهزم شدند ، غصّه و جزعى مرا فرا گرفت كه در من سابقه نداشت به طورى كه نمىتوانستم خويشتن دارى كنم و من پيش روى پيغمبر بودم و در برابر او شمشير مىزدم . در اين حال بازگشتم كه او را بجويم امّا وى را نيافتم . با خود گفتم : پيغمبر كه اهل فرار نيست و من او را در ميان كشتگان نديدهام . پنداشتم كه او از ميان ما به آسمان صعود كرده است . در اين صورت غلاف شمشيرم را شكستم و با خود گفتم : با اين شمشير براى دفاع از پيامبر و آئين او جنگ مىكنم تا كشته شوم . و بر قوم حمله مىكردم ، ايشان از دور و بر من فرار مىكردند و راه را براى من باز كردند كه ديدم رسول خدا صلّى الله عليه و آله با حالت غش بر روى زمين افتاده است .
بر بالاى سرش ايستادم نگاهى به من نمود و گفت : مَا مَنَعَ النّاسَ يَا عَلِى « چرا مردم دست از جنگ برداشتهاند اى على ؟ ! » عرض كردم : كَفَرُوا يَا رَسُولَ اللهِ وَ وَلّوُا الدّبُرَ مِنَ الْعَدُوّ وَ أسْلَمُوكَ ! « كافر شدند اى رسول خدا ، و به دشمن پشت كردند و تو را تسليم دشمن نمودند ! » « 2 »
پيامبر صلى الله عليه و آله نظرى فرمود به سوى كتيبهاى از لشكر كه به سمت او روان بود ،
هامش
گفته است : در روز احد چون نائرهء جنگ بالا گرفت رسول خدا صلّى الله عليه و آله در زير لواى انصار نشسته بودند ، و فرستادند نزد على بن أبى طالب عليه السلام كه رايت را پيش بياور . أمير المؤمنين عليه السلام رايت را پيش آورده و گفتند : منم أبو القَصْم و يا أبو القُصَم . ابو سعد طلحة بن أبى طلحه فرياد زد - در حالى كه صاحب لواى مشركين بود - كه اى أبو القصم نيازى به مبارزه دارى ؟ ! گفت : آرى . و آنگاه شروع كردند به ضربه زدن تا آخر داستان كه ذكر شد .
( 1 ) ، در « نهايهء » ابن اثير گويد : كتيبه به معنى قسمت معظمى از لشكر است . در ج 4 ، ص 148 گويد : و در حديث سقيفه وارد است : نحن أنصار الله و كتيبة الاسلام ، و جمعش كتائب است - انتهى . و كبش در لغت به معناى سيّد و سالار آمده است ، بنابر اين كبش كتيبه را بايد به معنى تنها فرماندهء سپاه و سرلشگر گرفت .
( 2 ) اين قضيّه را نيز در « روضة الصّفا » با مختصر تغييرى در عبارت ذكر كرده است .