واقدى در « مغازى » داستان ورود وَفْدِ ثَقيف را كه مجموعاً شش نفر و تا سيزده نفر بودهاند به رياست عَبْديَالَيْل به مدينه و ورودشان را به منزل مُغيرَة بنُ شُعْبَه و مفصّلًا داستان اقامت و كيفيّت زيارت رسول الله و آمدن به مسجد و مدّت درنگ و اقامتشان و ردّ و بدلها را ذكر كرده است . « 1 »
مورّخ شهير ميرزا محمّد تقى خان سپهر لِسَان المُلْك ، اين حضور را در مكّه پس از مراجعت از طائف دانسته است ؛ او مىگويد : « در خبر است كه چون رسول خداى طائف را حصار داد فَسَألَهُ الْقَوْمُ أنْ يَبْرَحَ عَنْهُمْ لِيَقْدِمَ عَلَيْهِمْ وَفْدُهُمْ فَيَشْتَرِطُ لَهُ فَيَشْتَرِطُونَ لِأنْفُسِهِمْ . فَسَارَ صلى الله عليه و آله حَتّى نَزَلَ مَكّهَ فَقَدِمَ عَلَيْهِ نَفَرٌ مِنْهُمْ بِإسْلَامِ قَوْمِهِمْ ، وَ لَمْ يَنْجَعِ الْقَوْمُ لَهُ بِالصّلَاةِ وَ لَا الزّكَاةِ . فَقَالَ صلى الله عليه و آله : إنّهُ لَا خَيْرَ فِى دِينٍ لَا رُكُوعَ فِيهِ وَ لَا سُجُودَ . أمَا وَ الّذِي نَفْسى بِيَدِهِ لَيُقِيمُنّ الصّلَاةَ وَ لَيُؤتُنّ الزّكَاةَ ، أوْ لَابْعَثَنّ إلَيْهِمْ رَجُلًا هُوَ مِنّى كَنَفْسِى فَلَيَضْرِبَنّ أعْنَاقَ مُقَاتِلِيِهِمْ وَ لَيَسْبِيَنّ ذَرَارِيَهُمْ . هُوَ هَذَا - وَ أخَذَ بِيَدِ عَلِىّ عليه السلام فَأشَالَهَا .
يعنى « چون رسول خداى صلّى الله عليه و آله طايف را حصار داد آن جماعت از درِ ضَرَاعَت خواستار شدند كه آن حضرت از طايف مراجعت فرمايد ؛ آنگاه از ايشان چند كس به درگاه آمده از قِبَلِ آن قوم قلاده اطاعت و متابعت پيغمبر را بر گردن بگذارند .
پس رسول خدا باز به مكّه شد و گروهى از ايشان حاضر حضرت گشت و فرمانبردارى ثقيف را ضمانت كرد جز اينكه اقامت صلوة و اداى زكوه را صَعْب مىشمرد . پيغمبر فرمود : دينى را كه بركت ركوع و شرف سجود نباشد خيرى نخواهد بود . سوگند با خداى كه صلوة را بر پاى كنند و زكات را بر ذمّت نهند ، و اگر نه مردى را كه از من است و مانند نفس من است برايشان فرستم تا ايشان را با تيغ بگذراند و زن و فرزند آن جماعت را اسير گيرد . - پس دست على را گرفت و
هامش
( 1 ) « مغازى » محمّد بن عمر بن واقد ج 3 ، ص 962 تا ص 970 .