از ابن عقده در كتاب « موالاة » آوردهاند كه : او تخريج حديث كرده است از ضُمَيْرَه اسْلَمى كه : چون رسول الله صلّى الله عليه و آله از حجّة الوداع مراجعت فرمود ، در وادى خُمّ امر كرد تا زير درختان را جارو نموده و خار و خاشاك را بزدايند ؛ آنگاه در ميان روز در آفتاب آمد و خطبه خواند و گفت :
92 - أمّا بَعْدُ ، أيّهَا النّاسُ ! فَإنّى مَقْبُوضٌ اوشِكُ أنْ ادْعَى فَاجِيبَ ؛ فَمَا أنْتُمْ قَائِلُونَ ؟ ! قَالُوا : نَشْهَدُ أنّكَ قَدْ بَلّغْتَ وَ نَصَحْتَ وَ أدّيْتَ !
قَالَ : إنّى تَاركٌ فِيكُمْ مَا انْ تَمَسّكْتُمْ بِهِ لَنْ تَضِلّوا : كِتَابَ اللهِ وَ عِتْرتى أهْلَ بَيْتِى . ألَا وَ إنّهُمَا لَنْ يَتَفَرّقَا حَتّى يَرِدَا عَلَىّ الْحَوْضَ . فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونّى فِيهِمَا ؟ !
و قندوزى در « ينابيع المودّة » از طبرانى در « معجم كبير » از ضميرهء اسلمى اين روايت را تقطيع نموده و ذيل آن را از إنّى تَارِكٌ فِيكُمْ به بعد آورده است ، « 1 » و اين تقطيع در چنين مقامى ، مخلّ به مقصود است .
بيست و دوم : حديث ثقلين به روايت عبد الرحمن بن عوف :
سَخاوى در « استجلاب ارتقاء الغُرَف » با تخريج ابن ابى شيبه و ابى يَعْلَى در دو مسندشان و با تخريج بزّاز ايضاً در مسندش با اين عبارت روايت كرده است كه عبد الرّحمن بن عَوْف گفت : چون رسول خدا صلّى الله عليه و آله مكّه را فتح نمود به سوى شهر طائف رهسپار شد ، و هفده روز يا نوزده روز آنجا را محاصره كرد و سپس به خطبه برخاست و بعد از حمد و ثناى الهى گفت :
93 - اوصِيكُمْ بِعِتْرَتِى خَيْراً ؛ وَ إنّ مَوْعِدَكُمُ الْحَوْضُ ؛ وَ الّذِي نَفْسِى بِيَدِهِ لَتُقِيمُنّ الصّلَاةَ وَ تُؤتُنّ الزّكَاةَ ، أوْ لَابْعَثَنّ إلَيْكُمْ رَجُلًا مِنّى - أوْ كَنَفْسِى - يَضْرِبُ أعْنَاقَكُمْ ! ثُمّ أخَذَ بِيَدِ عَلىّ - رَضِىَاللهُ عَنْهُ - وَ قَالَ : هَذَا . « 2 »
« من شما را وصيّت مىكنم كه با عترت من به خير و خوبى عمل كنيد ، و تحقيقاً
هامش
( 1 ) « ينابيع المودّة » ص 38 .
( 2 ) « عبقات » ، ج 2 ، ص 581 و ص 582 در ترجمهء احوال سخاوى و « ينابيع المودّة » ص 40 با تخريج ابن عقده و حافظ ابو الفتوح عجلى و ديلمى و ابن ابى شيبة و ابو يعلى .