لَنْ يَفْتَرِقَا حَتّى يَرِدَا عَلَىّ الْحَوْضَ ؛ فتَعلّمُوا مِنْهُمْ وَ لَا تُعَلّمُوهُمْ فَإنّهُمْ أعْلَمُ مِنْكُم « 1 » ، « 2 » .
به امامت رسول خدا صلّى الله عليه و آله نماز ظهر را انجام داديم ، سپس با صورت مبارك خود به جانب ما رو كرد و فرمود : « اى جماعت اصحاب من ، من شما را به تقواى خداوند و عمل به طاعت او وصيّت مىنمايم ، و من دعوت مىشوم و اجابت دعوت مىكنم ، و من در ميان شما دو امر ارزشمند و ذىقيمت را باقى مىگذارم : كتاب خدا و عترتم كه اهلبيتم مىباشند ؛ اگر شما به اهل بيت من متمسّك شويد هيچ وقت گمراه نمىگرديد و تحقيقاً آن دو از هم جدا نمىشوند تا بر من در حوض وارد آيند . شما از ايشان ياد بگيريد و ايشان را ياد ندهيد ، زيرا آنها از شما عالمتر مىباشند . »
عجيب است در اين حديث مىگويد : اگر شما به اهل البيت متمسّك شويد گمراه نمىشويد در مقابل بقيّهء احاديث كه تمسّك به هر دو را توصيه مىكند ، و سرّش آن است كه كسى كه به عترت تمسّك جويد تحقيقاً به كتاب الله تمسّك جسته است .
نهم : حديث ثَقَلَيْن به روايت حُذَيْفَةُ بنُ اسَيْدٍ الغِفارى « 3 » .
هامش
دگرى است از خاصّه با سند دگرى ؛ گرچه آوردن بدون فاصله عبارت : و من تمسّك بعترتى من بعدى كان من الفائزين ، و من تخلّف عنهم كان من الهالكين در آن هم فىالجمله تأييد ضمير مؤنّث مفرد را در « بها » مىكند .
( 1 ) « ينابيع المودة » ص 35 از « مناقب » احمد بن حنبل از أحمد بن عبد الله بن سلام از حذيفة بن يمان تخريج روايت كرده است كه گفت . . .
( 2 ) در « غاية المرام » ص 218 حديث دوم از خاصه به طور تفصيل اين خطبه را با نام يكايك از امامان از حذيفه روايت نموده است .
( 3 ) در « فرائد السمطين » ج 2 ، ص 274 و ص 275 ، باب 55 روايت حذيفة بن اسيد غفارى را با سند متصل خود از ابو طفيل از حذيفه بدين گونه نقل مىكند كه : چون رسول خدا از حجّة الوداع بر مىگشت بدين عبارت خطبهاى ايراد نمود : أيّهَا النّاس ! إنه قد نبّأنى اللّطيف الخبير انه لن يُعَمّرَ نبىّ إلّا مثل نصفِ عمر الذى يليه من قبل ، و انّى اظنّ أنْ يُوشك أنْ ادْعى فاجيب و إنى فرطكم على الحوض و انّى سائلكم حين تَرِدون عَلىّ من الثقلين . فانظروا كيف تَخْلُفُونّى فيهما ؟ ! الثقل