امير المؤمنين عليه السّلام جامع قرآن بود
قرآن از على شنيده شده است . شيرازى در كتاب « نزول القرآن » و أبو يوسف يعقوب در تفسير خود از ابن عبّاس در گفتار خدا كه مىگويد : لا تحرّك به لسانك « زبانت را به قرائت قرآن حركت مده » روايت كردهاند كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در هنگام نزول وحى ، لبهاى خود را حركت مىداد تا آن را حفظ كند . به او گفته شد : لا تحرك به لسانك ( يعنى بالقرآن ) لتعجل به ( من قبل أن يفرغ به من قرائته عليك ) إنّ علينا جمعه و قرآنه « 1 » ( زبانت را حركت مده ( يعنى به قرآن ) تا در آن تعجيل نموده باشى ( قبل از آنكه قرائتش بر تو پايان يابد ) زيرا تحقيقا بر عهدهء ماست كه قرآن را جمع كنيم و آن را بر مردم بخوانيم » .
ابن عبّاس گويد : خداوند براى محمّد ضمانت نموده است كه قرآن را على بن ابي طالب عليه السّلام پس از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله جمع كند . ابن عبّاس گويد : على هذا خداوند قرآن را در قلب على جمع نمود و على بعد از رحلت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در مدّت شش ماه جمع كرد .
و در اخبار أبو رافع وارد شده است كه : إنّ النّبىّ عليه السّلام قال فى مرضه الّذى توفّى فيه لعلىّ : يا علىّ هذا كتاب الله ، خذه إليك . فجمعه علىّ فى ثوب فمضى إلى منزله . فلمّا قبض النّبىّ صلّى اللّه عليه و آله جلس علىّ فألّفه كما أنزله الله و كان به عالما .
« رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در مرضى كه در آن وفات يافت به على گفت : اى على اين است كتاب خدا ، آن را بردار و به سوى خودت ببر . بنابر اين ، على قرآن را در لباسى نهاد و به منزلش آورد . چون پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله رحلت نمودند ، على در منزل خود نشست و قرآن را به همان طورى كه خداوند نازل كرده بود جمع و تأليف نمود . و على به قرآن عالم بود » .
حديث كردند براى من أبو العلاء عطّار و موفّق خطيب خوارزم در دو كتاب
هامش
( 1 ) - آيه 16 تا 18 ، از سورهء 75 : قيامت .