شهر هستى ، دروغ مىگويد كسى كه گمان مىكند كه مىتواند به شهر برسد ، مگر آنكه از درش وارد شود . »
و ابن شاذان از طريق عامّه با حذف إسناد از سعيد بن جُنَادَه روايت كرده است كه : او ياد آور مىشد كه : از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم شنيده است كه مىگفت : عَلِىٌ بْنُ أبيطَالِبٍ سَيّدُ الْعَرَبِ فَقَالَ : أنَا سَيّدُ وُلْدِ آدَمَ وَ عَلِىٌ سَيّدُ الْعَرَبِ . مَنْ أحَبَّهُ وَ تَوَلَّاهُ أحَبَّهُ اللهُ وَ هَدَاهُ ، وَ مَنْ أبْغَضَهُ وَ عَادَاهُ ، أصَمَّهُ اللهُ وَ أعْمَاهُ . عَلِىٌ حَقُّهُ كَحَقِّى ، وَ طَاعَتُهُ كَطَاعَتِى ، غَيرَ أنَّهُ لَا نَبِىَّ بَعْدِى . مَنْ فَارَقَهُ فَقَدْ فَارَقَنِى ، وَ مَنْ فَارَقَنى فَارَقَ اللهَ تَعَالَى . أنَا مَدِينَةُ الْحِكْمَةِ وَ هِى الْجَنَّةُ وَ عَلِىٌ بَابُهَا فَكَيفَ يَهْتَدِى الْمُهْتَدِى إلَى الْجَنَّةِ إلَّا مِنْ بَابِهَا ؟ عَلِىٌ خَيرُ الْبَشَرِ ، مَنْ أَبَى فَقَدْ كَفَرَ . « 1 » « على بن أبى طالب سيّد و آقاى عرب است و سپس گفت : من سيّد و آقاى تمام فرزندان آدم هستم ، و على سيّد و آقاى عرب است . كسىكه او را دوست داشته باشد ، و ولايت او را داشت باشد ، خداوند او را دوست دارد ، و هدايت مىكند ، و كسىكه بغض او را در دل داشته باشد ، و او را دشمن بدارد ، خداوند او را كَر مىكند و كور مىكند . حقّ على همانند حقّ من است ، و طاعت او همانند طاعت من است ، بجز آنكه بعد از من پيغمبرى نيست . كسىكه از على جدا شود از من جدا شده است ، و كسىكه از من جدا شود ، از خداى متعال جدا شده است . من شهر حكمت هستم - و همان است بهشت - و على دَرِ آن بهشت است كه حكمت است . پس چگونه راهرو مىتواند راهى به سوى بهشت پيدا كند مگر از دَرِ بهشت ؟ على بهترين افراد جنس بشر است و كسى كه از اين حقيقت ابا كند كفر ورزيده است .
شيخ صدوق : محمّد بن على بن حسين بن موسى بن بابويه قمّى در « أمالى » خود با سند متّصل روايت مىكند از سَعد بن طَرِيف كنانى ، از أصْبَغ بن نُبَاته كه او گفت : على بن أبى طالب عليه السّلام به حسن عليه السّلام گفت : اى حسن ! برخيز و بر منبر
هامش
( 1 ) - « غاية المرام » ج 2 ، ص 521 حديث شمارهء 12 ، از عامه .