بارهء تو سخنى مىگفتم كه در أثر آن ، تو از اين پس بر هيچيك از جماعت مسلمانان عبور نمىكردى ؛ مگر آنكه خاك زير دو قدمت را براى بركت مىگرفتند و مىبردند . »
اين حديث را أحْمَد بن حَنْبَل در « مُسْنَد » ذكر كرده است .
خبر هفتم : چون روز عرفه سپرى شد ؛ در شب آن روز ، رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم در ميان مردم آمد و گفت : إنَّ اللهَ قَدْ بَاهَى بِكُمُ الْمَلَائِكةَ عَامَّةً وَ غَفَرَ لَكمْ عَامَّةً ؛ وَ بَاهَى بِعَلِىٍّ خَاصَّةً ؛ وَ غَفَرَ لَهُ خَاصَّةً ! إنِّى قَائِلٌ لَكُمْ قَوْلًا غَيْرَ مُحَابٍ فِيهِ لِقَرَابَتى : إنَّ السَّعِيدَ كُلَّ السَّعِيدِ حَقَّ السَّعِيدِ مَنْ أحَبَّ عَلِيّاً فِى حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ !
« حقّاً خداوند به واسطهء شما همگى ، بر فرشتگان خود مباهات كرد ؛ و شما همگى را مورد غفران و آمرزش خود نمود . و به واسطهء على به خصوص بر فرشتگان مباهات كرد ؛ و او را به خصوصه مورد غفران خود كرد . من راجع به على گفتارى را براى شما مىگويم ! و اين گفتار بر اثر انتصار و جانب دارى و مزيت اختصاصى نيست كه خويشاوندى و قرابت من با على اقتضا كرده باشد : خوشبخت به تمام معنى ، و خوشبخت كه أنواع سعادتها را در خود مجتمع ببيند ، و خوشبخت كه آن حقّ خوشبختى و واقعيّت و حقيقت معناى آن در او متحقّق باشد ؛ كسى است كه على را در زمان حيات على و پس از مرگ او دوست داشته باشد . »
اين حديث را أبوعبد الله أحمد بن حَنْبل در كتاب « فضائل على عليه السّلام » ذكر كرده است ؛ و در « مُسْنَد » نيز آورده است .
خبر هشتم : روايتى است كه أحمد بن حَنْبَل در دو كتاب مذكور آورده است كه :
أنَا أوَّلُ مَنْ يُدْعَى بِهِ يَوْمَ الْقِيمَةِ ؛ فَأقُومُ عَنْ يَمِينِ الْعَرْشِ فِى ظِلِّهِ ؛ ثُمَّ أُكْسَى حُلَّةَّ . ثُمَّ يُدْعَى بِالنَّبِيّينَ بَعْضِهِمْ عَلَى أثَرِ بَعْضٍ . فَيَقُومُونَ عَنْ يَمِينِ الْعَرْشِ ؛ وَ يُكْسَوْنَ حُلَلًا ؛ ثُمَّ يُدْعَى بِعَلِىِّ بْنِ أبى طالبٍ لِقَرَابَتِهِ مِنِّى وَ مَنْزِلَتِهِ عِنْدِى ؛ وَ يُدْفَعُ إلَيْهِ لِوَائى لِوَاءَ الْحَمْدِ ؛ آدَمُ وَ مَنْ دُونَهُ تَحْتَ ذَلِكَ اللِّواءِ .
ثُمَّ قَالَ لِعَلِىٍّ : فَتَسِيرُ بِهِ حَتَّى تَقِفَ بَيْنِى وَ بَيْنَ إبْرَاهِيمَ الْخَلِيلِ ؛ ثُمَّ تُكْسَى
امام شناسى (فارسى) — صفحة 288
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٨٨