إْبرَاهِيمَ فِى حِلْمِهِ ، وَ إلَى مُوسَى فِى فِطْنَتِهِ ، وَ إلَى عِيسَى فِى زُهْدِهِ ؛ فَلْيَنْظُرْ إلَى عَلِىِّ بْنِ أبيطالِبٍ .
« هر كس بخواهد نظر كند به نوح در عزم و إراده و تصميمش ، و به آدم در علم و دانشش ، و به إبراهيم در صبر و بردباريش ، و به موسى در فهم و زيركى و سرعت درايتش ، و به عيسى در زُهد و بى رغبتى او به دنيايش ؛ بايد نظر كند به على بن أبى طالب . »
اين روايت را أحْمَد در « مُسْنَد » ، و بَيْهَقىّ در « صحيح » خود آورده است .
خبر پنجم : مَنْ سَرَّهُ أنْ يَحْيَى حَيَاتى ؛ وَ يَمُوت ميتَتِى ، وَ يَتَمَسَّك بِالْقَضِيبِ مِنَ الْياقُوتَةِ الَّتِى خَلَقَها اللهُ تَعَالَى بِيَدِهِ - ثُمَّ قَالَ لَهَا كُونِى فَكَانَتْ - فَلْيَتَمَسَّك بِوِلَآءِ عَلِىِّ بْنِ أَبيطَالِبٍ .
« كسى كه خوشايند اوست همچون زندگى من زندگى كند ؛ و همچون مردن من بميرد ؛ و چنگ زند به شاخهاى از ياقوتى كه خداوند تعالى با دست خود آفريده است - و سپس به او گفته است : بوده باش ! و آن شاخه بوده شده است - بايد به وَلَاءِ عَلِى بن أبى طالب چنگ زند . »
اين روايت را حافظ أبُو نُعَيْم در كتاب « حِلْيَة الأولياء » روايت نموده است ؛ و أبوعبد الله أحمَد حَنْبَل در دو كتاب خود : « مُسند » ، و « فَضَائل على بن أبى طالب » روايت كرده است . و عبارت أحمد چنين است :
مَنْ أحَبَّ أنْ يَتَمَسَّك بِالْقَضِيبِ الْأَحْمَرِ الَّذِى غَرَسَهُ اللهُ فِى جَنَّةِ عَدْنٍ بِيَمِينِهِ ، فَلْيَتَمَسَّكَ بِحُبِّ عَلِىِّ بْنِ أبيطالِبٍ .
« كسى كه دوست دارد چنگ زند به شاخهء قرمزى كه خداوند با دست راست خودش در بهشت عدن كاشته است ؛ بايد به محبّت على بن أبى طالب چنگ زند . »
خبر ششم : وَالَّذِى نَفْسِى بِيَدِهِ ، لَوْ لَا أنْ تَقُولَ طَوَائِفُ مِنْ أُمَّتى فِيك مَا قَالَتِ النَّصَارَى فِى ابْنِ مَرْيَمَ ؛ لَقُلْتُ الْيَوْمَ فِيكَ مَقَالًا لَا تَمُرُّ بِمَلَأٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ إلَّا أخَذُوا التُّرَابَ مِنْ تَحْتِ قَدَمَيْكَ لِلْبَرَكةِ .
« سوگند به آن كه جان من در دست اوست ، اگر طوائفى از امَّت من دربارهء تو نمىگفتند آنچه را كه طائفهء نصارى دربارهء پسر مريم مىگويند ؛ هر آينه امروز در
امام شناسى (فارسى) — صفحة 287
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٢٨٧