ذِكْرُ الْأحَادِيثِ وَ الْأخْبَارِ الْوَارِدَةِ فِى فَضَائِلِ عَلِىٍّ .
« بدانكه أمير المؤمنين عليه السّلام اگر فرضاً به خود ببالد و فخر كند ؛ و در شمردن مناقب و فضائل خود ، با خصوص آن فصاحتى كه خداوند تعالى به او عنايت نموده است ، مبالغه كند ؛ و تمام فصحاى عرب بدون استثناء ، در اين تعريف و تمجيد ، با او همزبان شده و او را يارى و مساعدت كنند ؛ معذلك به عُشرى از أعشار آنچه را كه رسول راستگو صلوات الله عليه در أمر او گفته و زبان گشوده است ؛ نمىتوانند برسند . و منظور من ، أخبار و روايات شايعه و عامّهاى كه إماميّه با آنها استدلال و احتجاج بر إمامت وى مىكنند ؛ همچون حديث غدير ، و حديث منزله ، و قصّهء برآئت ، و خبر مناجات ، و قصّهء خيبر ، و خبر دعوت عشيره به دَارْ در مكّه در ابتداى دعوت ، و نحو ذلك نيست .
بلكه مقصود من ، أخبار خاصّهاى است كه أئمّهء حديث دربارهء او از رسول خدا روايت كردهاند : آن أخبارى كه أقلّ قليل و كوچكترين چيزى از آن دربارهء غير او روايت نشده است ، و من از آن روايات چيز كم و مختصرى را بيان مىكنم از آنچه را كه علماء حديث بيان كردهاند ، آن علمائى كه مُتَّهَم به تشيّع و ولايت او نيستند و بيشتر آنها قائل به تفضيل غير او بر او مىباشند ؛ زيرا أحاديث اينها دربارهء فضائل او سكون نفس و آرامشى مىآورد كه احاديث غير آنها نمىآورد .
خبر أوّل : يا عَلِىُّ ! إنَّ اللهَ قَدْ زَيَّنَكَ بِزِينَةٍ لَمْ يُزَيِّنِ الْعِبَادَ بِزِينَةٍ أحَبَّ إلَيْهِ مِنْهَا ، هِىَ زِينَةُ الْأَبْرارِ عِنْدَ اللهِ تَعَالَى : الزُّهْدُ فِى الدُّنْيَا ، جَعَلَك لَا تَرْزَأُ مِنَ الدُّنْيَا شَيْئًا ، وَ لَا تَرْزَأُ الدُّنيا مِنْك شَيئًا ؛ وَ وَهَبَ لَكَ حُبَّ الْمَسَاكِينِ ، فَجَعَلَك تَرْضَى بِهِمْ أتْبَاعًا ، وَ يرْضَوْنَ بِكَ إمَامًا « 1 »
« اى على ! حقّاً خداوند ترا به زينتى زينت داده است ، كه بندگان خود را به زينتى پسنديدهتر از اين زينت در نزد او ، زينت نداده است ! اين زينت ، زينت أبْرار است نزد خداى تعالى : زُهد در دنيا ، ترا طورى قرار داده است كه چيزى از دنيا را نمىگيرى و به خود نمىبندى ، و دنيا هم چيزى از ترا نمىگيرد و به خود
هامش
( 1 ) - « حلية الاولياء » ، ج 1 ، ص 71 و أسد الغابة ، ج 4 ، ص 23 با تتمّهاى آورده است .