كند ؛ و در اين مسئله از حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام پرسيد . »
فَقَالَ عَلَيهِ السَّلَامُ : إنَّ الْقُرْءانَ انْزِلَ عَلَى النَّبِى صَلَّى اللَهُ عَلَيهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ ؛ و الْامْوَالُ أرْبَعَةٌ : أمْوَالُ الْمُسْلِمِينَ فَقَسَّمَهَا بَيْنَ الْوَرَثَةِ فِى الْفَرَائِضِ ؛ وَ الْفَيْئُ فَقَسَّمَهُ عَلَى مُسْتَحِقَّيهِ ؛ وَ الْخُمْسُ فَوَضَعَهُ اللهُ حَيْثُ وَضَعَهُ ؛ وَ الصَّدَقَاتُ فَجَعَلَهَا اللهُ حَيْثُ جَعَلَهَا .
وَ كانَ حَلْىُ الْكَعْبَةِ فِيهَا يَوْمَئذٍ ؛ فَتَرَكهُ اللهُ عَلَى حَالِهِ ؛ وَ لَمْ يَتْرُكهُ نِسْيَانًا ، وَ لَمْ يَخْفَ عَلَيهِ مَكَانًا ، فَأقِرَّهُ حَيْثُ أقَرَّهُ اللهُ وَ رَسُولُهُ !
فَقَالَ عُمَرُ : لَوْلَاكَ لَافْتَضَحْنَا ، وَ تَرَك الْحَلْىَ بِحَالِهِ . « 1 »
« أمير المؤمنين عليه السّلام در جواب او گفتند : قرآن بر رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم نازل شد ؛ و حكم أموالى كه در آن بيان شده است ؛ فقطّ چهار مورد است : يكى أموال مسلمانان كه بر أساس سهام ورّاث ، رسول خدا آنها را بين وَرَثَه تقسيم نمود . دوّم غنائم جنگى است كه آن را بر مستحقّينش نيز تقسيم كرد ؛ و سوّم خمس است كه خداوند مصرف آن را مقرّر نمود و در جاى خود نهاد ؛ و چهارم صَدَقات و زكوات است ، كه خداوند آن را در جاى خود قرار داد ؛ و مورد مصرفِ آن را بيان فرمود .
و أمّا زينت آلات كعبه ( أمر تازهاى نيست و ) در آن روز بوده است ، و خداوند آن را بر حال خود باقى گذارد ( و مصرفى براى آن معيّن ننمود ) و اين عدم بيان مصرف و باقى گذاردن به حال خود ، از جهت آن نبود كه خداوند نسيان و فراموش كرده باشد ؛ و محلّ و مكان مصرف آن نيز مخفى و پنهان نبود .
پس تو هم اى عُمَر ، آنها را به جاى خود ثابت و باقى بدار ؛ همانطور كه خدا و رسول او آنها را باقى گذاشتند .
عُمَر گفت : اى على ! اگر تو نبودى ما رسوا مىشديم ؛ و آن اشياء زينتى را به حال خود گذاشت . »
و ابن شهرآشوب عين اين مطلب را در « مناقب » ذكر كرده است . « 2 » و مولوى مير محمّد قلى هندى نيشابورى والد ماجد مير حامد حسين هندى در كتاب
هامش
( 1 ) - « نهج البلاغة » ، ج 2 ، باب الحكم ، حكمت 270 ؛ و از طبع محمّد عبده در مصر ، ص 201 ؛ و « غاية المرام » ، ص 534 از ابن أبى الحديد ، حديث 29 .
( 2 ) - « مناقب » ، طبع سنگى ، ج 1 ، ص 498 .