يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ .
« 1 »
فَإذَا تَمَّمَتِ الْمَرْأةُ الرَّضَاعَةَ سَنَتَيْنِ وَ كَانَ حَمْلُهُ وَ فِصَالُهُ ثَلَثِينَ شَهْرًا ؛ كَانَ الْحَمْلُ مِنْهَا سِتَّهءَ أشْهُرٍ .
« اگر اين زن با تو به كتاب خدا در اين مورد منازعه و مباحثه كند ؛ حتماً بر تو غالب خواهد شد . خداوند تعالى مىگويد : مدّت زمان باردارى و حمل إنسان در شكم مادر ، و مدّت زمان از شير بازگرفتن او سى ماه است ؛ و نيز مىگويد : مادران شيرده ، بايد أولاد خود را دو سال تمام شير بدهند ؛ از براى آن كس كه بخواهد شير دادن را تمام و كامل نمايد . و بنابراين چون زن دوران شير دادن خود را در دو سال مىگذراند ، كه بيست و چهار ماه است ؛ و از طرفى مجموع زمان دوران حمل و باردارى ، و زمان دوران شير دادن سى ماه است ؛ حتماً خصوص زمان حمل و
هامش
- زمانى كه به مرحلهء كمال و رشد خود رسيد و چهل ساله گشت گفت : اى پروردگار من به من إلهام كن اينكه شكر نعمتى كه بر من انعام كردى و بر پدر و مادر من انعام كردى به جاى آرم و ديگر اينكه عمل صالحى كه موجب رضايت توست انجام دهم ، و ذريّه و نسل مرا نيز پاكيزه و صالح بگردان ! من به سوى تو انابه و رجوع كردم و من تحقيقاً از مسلمين مىباشم . »
( 1 ) - تمام « آيه 233 ، از سورهء 2 : بقره » :وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ لا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَها لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ وَ عَلَى الْوارِثِ مِثْلُ ذلِكَ فَإِنْ أَرادا فِصالًا عَنْ تَراضٍ مِنْهُما وَ تَشاوُرٍ فَلا جُناحَ عَلَيْهِما وَ إِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلادَكُمْ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ .« و مادران بايد اولاد خودشان را دو سال تمام شير دهند براى آنكس كه بخواهد شير تمام و كامل دهد و بر عهدهء پدر است كه خوراك و لباس مادران را به طور نيكو و پسنديده بدهد . هيچ كسى مورد تكليف الهى قرار نمىگيرد مگر به اندازهء گشايش و سعهء او ؛ هيچ مادرى نبايد در مورد بچّهاى كه زائيده است مورد ضرر واقع شود و هيچ پدرى نيز نبايد از ناحيهء بچّهاش مورد ضرر قرار گيرد . ( و در صورتى كه پدر بميرد ) بر عهدهء وارث اوست كه خوراك و پوشاك مادر بچّهء شيرخوار او را در دوران رضاع و شير دادن به نكوئى بدهد . و اگر أحياناً پدر و مادر خواستند در بين اين دو سال بچّه را از شير بگيرند ( به جهتى از جهات مثل مرض مادر و يا سفر ، و يا پيدا شدن دايه و شيردهء بهتر و يا احياناً طلاق و غير ذلك ) در صورتى كه از شير گرفتن طفل از روى رضايت هر دو نفر و از روى مشورت آنها باشد ؛ باكى ندارد . و اگر شما مردان نيز بخواهيد براى اولاد خودتان دايهاى بگيريد تا طفلتان را شير دهد ؛ اين نيز براى شما جايز است در صورتى كه آنچه را كه از مزد و حقوق براى دايه معيّن كردهايد به طرز خوب و پسنديده به او بسپاريد ؛ و از خداوند بپرهيزيد ؛ به درستى كه حقّاً خداوند به آنچه انجام مىدهيد ، بيناست . »