« خداوند حقّا گفته است كه : هر كس با يكى از أوليآء و دوستان من دشمنى ورزد ، من با او إعلان جنگ مىدهم . و هيچگاه بندهء من به چيزى كه محبوبتر باشد ، در نزد من ، از آنچه را كه بر او واجب كردهام ، تقرّب نجسته است .
و پيوسته و بطور مدام بندهء من به واسطهء نوافل و مستحبّات به من تقرّب مىجويد ، تا سر حدّى كه من او را دوست مىدارم ، و چون او را دوست داشتم ، من گوش او هستم كه با او مىشنود ، و چشم او هستم كه با او مىبيند ، و دست او هستم كه با او مىگيرد ، و پاى او هستم كه با او راه مىرود . و اگر از من چيزى بخواهد ، حقّا من به او عطا مىكنم ، و اگر از چيزى به من پناه آورد ، او را البتّه پناه مىدهم . و من در كارى كه خودم فاعل و بجاآورندهء آن بودم ، هيچوقت تردّد و درنگ نكردم مانند توقّف و تردّدى كه دربارهء گرفتن نفس مؤمن نمودم ، زيرا كه او مرگ را دوست نداشت ، و من دوست نداشتم او را رنجيده كنم » .
و در روايات ، پاداشهاى فراوان براى أعمال مستحب بسيار است ، مانند روزه داشتن در دههء ذوالحجّه كه ثواب روزهء يك سال دارد ، و هر شب آن مساوق شب قدر است . « 1 » و مانند روايت عبد الله بن عمر كه مىگفت : ما با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله چنين بوديم كه : روزهء روز عرفه را معادل دو سال روزه مىدانستيم . « 2 » و دربارهء روزهء بيست و هفتم از ماه رجب آمده است كه : ثواب شصت ماه روزه
هامش
و ذيل اين حديث را يعنى عبارت ما تردّدت عن شىء أنا فاعله را با اختلاف ألفاظ در « أمالى » شيخ طوسى طبع نجف سنهء 1384 ج 2 ص 29 و در « بحار الأنوار » طبع حروفى ج 6 ص 152 از « أمالى » طوسى نقل كرده است ، و همچنين در « محاسن » برقى با دو سند ديگر يكى از فضيل از أبو حمزهء ثمالى از حضرت صادق عليه السّلام . دوّم از ابن فضّال از أبو جميله از محمد بن على حلبى از حضرت صادق عليه السّلام آورده است ( محاسن برقى كتاب الصّفوة و النّور و الرحمة من المحاسن ، باب الانفراد ص 160 ) و ما در مجلس هشتم از جلد اوّل دوره « امامشناسى » ذكر كردهايم .
( 1 ) - « سنن ابن ماجه » طبع دار إحياء الكتب العربيّة ج 1 ص 551 باب صيام العشر ، و « إحياء العلوم » ج 1 ص 213 .
( 2 ) - « الغدير » ج 1 ، ص 407 از طبرانى در « أوسط » .