تمتّع النّساء به عقد موقّت مطلقاً جلوگيرى كرد ، و از تمتّع النّساء در حجّ بين عُمْره و حَجّ جلوگيرى كرد ؛ و اين سنّت شد . عُمَر نماز نوافل شبهاى ماه رمضان را كه خواندن هر نافلهاى به جماعت حرام و بدعت است ، به جماعت قرار داد و تا امروزه اين سنّت باقى است و عامّه هزار ركعت نماز مستحبّى شهر رمضان را كه به صَلاة تَراويح معروف است به جماعت مىخوانند .
بارى اگر بخواهيم تغييرات أحكامى را كه شيخين بالأخصّ شيخ دومّ در إسلام دادهاند مشروحاً بيان كنيم و درباره آن توضيح دهيم تحقيقاً بالغ بر كتابى مستقلّ خواهد شد ؛ و اجمالًا حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام آن را در خطبه فِتَن و بِدَع گوشزد نمودهاند . « 1 »
اين تغييرات و بدعتها به عنوان دين بود ، و مخالفت با آن حكم مخالفت با حكم دينى را پيدا كرد ، چون خود عُمَر و عُثْمان بر مخالفت آنها حكم جزائى صادر مىكردند . عُمَر در خطبه خود گفت : وَ إنَّهُمَا كَانَتَا مُتْعَتَيْنِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللهِ صَلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، وَ أنَا أنْهَى عَنْهُمَا وَ اعَاقِبَ عَلَيْهِمَا إحْدَيهُمَا مُتْعَة النِّسَاءِ ، وَ لَا - أقْدِرُ عَلَى رَجُلٍ تَزَوَّجَ امْرأة إلَى أجَلِ إلَّا غَيَّبْتُهُ بِالْحِجَارَة ، وَ الْاخْرَى مُتْعَة الْحَجِّ . « 2 »
« دو تمتّع و بهره بردارى از زنان ، در زمان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بوده است و من از آن دو تمتّع منع مىكنم ، و هر كس كه آن را بجاى آورد كيفر و مجازات مىنمايم . يكى از آن دو ، تمتّع با زنان است ، و من دست نيابم بر مردى كه زنى را تا زمان معيّنى به ازدواج موقّت خود در آورده است مگر آنكه پيكر او را در زير سنگ بارانِ رَجْم ، سنگسار نموده و پنهان كنم ؛ و ديگرى تمتّع با زنان در موسم حجّ است . »
و نظير اين گونه حدود و أحكام جزائى در محكمه او صادر مىشده است ، و امَّت إسلام كه در حكومت او بودند مجبور بودند كه بدين أحكام تن در دهند . و كم كم اين تغييرات مُسَجَّل شد و به عنوان سُنَّت شيخين حجابى بر روى أحكام محمّدى گرفت و آن آئين پاك و إلهى را در زير پوشش خود مستور و محجوب كرد و
هامش
( 1 ) - « روضة كافى » طبع مطبعة حيدرى ، ص 58 تا ص 63 .
( 2 ) - « سُنن بَيْهَقى » از مُسْلِم ، از أبو نضره بنا بر نقل « تفسير الميزان » ج 2 ، ص 90 و 91 .