بده ! اين براى دنياى تو بهتر است ! و آخرتت را نيز براى تو بهتر حفظ مىكند ، و سالم نگاه مىدارد ! ) و فرو نشست .
مادر به مرگ ناصبيان نشيناد ، كلامى با اين مبالغه و نصيحت و موعظه دانم كه نه سخن رافضيان وَرامين است ، تا بداند كه حقّ به حمد اللّه ظاهر است ، و ظاهر بوده ، و حجّت ثابت وَ عَلِىّ عَلَيْهِ السَّلَامُ إمام .
بعد از وى بُرَيْدَة الأسْلَمِىّ رحمة اللّه عليه برخاست
و بعد از حمد و ثناى خدا و مصطفى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم گفت : يَا أبَا بَكْرٍ أنَسِيتَ أمْ تَنَاسَيْتَ ؟ ! أمَا عَلِمْتَ أنَّ النَبِىَّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : أمَرَنَا أنْ نُسَلَّمَ عَلَى عَلِىٍّ بِإمْرَة الْمُؤمِنينَ فِى حَيَاتِهِ ، فَسَلَّمْنَا عَلَيْهِ وَ أنْتَ مَعَنَا وَ النَّبِىُّ يَتَهَلّلُ وَجْهُهُ فَرَحاً لِمَا يَدْرِى مِنْ طَاعَة امَّتِهِ لِابْنِ عَمِّه ؟ فَلَوْ عَمِلْتُمْ بَعْدَ وَفَاتِهِ لَكَانَ خَيْراً لَكُمْ فِى دُنْيَاكُمْ وَ آخِرَتِكُمْ ، وَ قَدْ سَمِعْتَ مَا سَمِعْنَا ، وَ رَأيْتَ مَا رَأيْنَا ، وَ السَّلَامُ .
( اى أبو بكر ! آيا فراموش كردهاى ، و يا خود را به صورت شخص فراموشكار جلوه مىدهى ؟ ! مگر تو ندانستهاى كه : پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ما را أمر كرد كه به على ، با عنوان أمير المؤمنين سلام كنيم در زمانى كه رسول خدا زنده بود ؟ و ما سلام كرديم و تو هم با ما بودى ؛ و صورت پيغمبر از شدّت فرح و سرور مَتلألأ بوده و مىدرخشيد از نظاره إطاعت امّت خود نسبت به پسر عَمَّش ! و اگر شما بعد از مردن پيغمبر نيز همانگونه عمل مىكرديد ، براى شما هم براى دنيايتان و هم براى آخرتتان بهتر بود ! و حقّاً تو شنيدى آنچه را كه ما شنيديم ، و ديدى آنچه را كه ما ديديم ! و السّلام ) .
نَاصِبى مُبْطِل بايد بداند كه : اين كلام ، با اين حجّت كه روز بيعت در روى أبو بكر گفتهاند كلام رافضيان سارى و إرَمْ نيست ، تا إنكار نكند ، و عداوت علىّ مرتضى عليه السّلام ظاهر نكند .
و بعد از وى عمّار يَاسِر برخاست و بعد از حمد و ثناى خدا و مصطفى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم گفت : يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ ! قَدْ عَلِمْتُمْ أنَّ أهْلَ بَيْتِ نَبِيِّكُمْ أقْرَبُ بِرَسُولِ اللهِ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم قَرَابَة مِنْكُمْ ! فَرُدُّواً هَذَا الْأمْرَ إلَى مَنْ هُوَ أحَقُّ بِهِ مِنْكُمْ ! وَ لَا تَرْتَدُّوا عَلضى أدْبَارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ .
امام شناسى (فارسى) — صفحة 194
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٩٤