« حمد و ستايش مختصّ ذات خداوند است ، و ما به او ايمان داريم ، و توكّل بر او مىنمائيم ، و پناه مىبريم به خداوند از شرور نفسهاى خودمان ، و از زشتىهاى كردارمان ، آنچنان خداوندى كه اگر كسى گمراه شود ، راهنماى او نخواهد بود ، و اگر كسى را هدايت نمايد ، ديگر گمراه كنندهاى نخواهد داشت ، و شهادت مىدهم كه معبودى جز خداوند نيست ، و اينكه محمّد بندهء او و فرستادهء اوست .
أمّا بعد ، اى مردم ! خداوند لطيف و خبير چنين به من آگاهانيده است كه : مقدار عمر هر پيغمبرى به قدر نصف عمر پيغمبرى است كه قبل از او آمده است « 1 » ، و نزديك است كه مرا براى ارتحال به سوى خدا بخوانند و من اجابت كنم ، و من در پيشگاه خداوند مورد سؤال و پرسش واقع مىشوم ، و شما نيز مورد پرسش قرار مىگيريد ! بنابراين در موقف قيامت در پيشگاه پروردگار چه خواهيد گفت ؟ ! مردم گفتند : ما در پيشگاه خداوندى ، گواهى مىدهيم كه حقّا تو رسالات
هامش
و نيز در « إعلام الورى بأعلام الهدى » شيخ طبرسى از ص 138 تا ص 140 آورده است . و در « فرائد السّمطين » ، ج 1 ص 74 و ص 75 . و « غاية المرام » قسمت أوّل ص 87 حديث شمارهء هفتاد و يكم و شمارهء هفتاد و دوّم از حمّوئى . و « روضة الصّفا » طبع سنگى ، ج 2 ، واقعهء غدير در تتّمهء داستان حجة الوداع ، و « حبيب السّير » طبع حيدرى ، ج 1 ص 411 ، و « كتاب سليم بن قيس هلالىّ » ص 228 و ص 229 ، و مجلسى در « بحار الانوار » طبع كمپانى ، ج 9 ، ص 222 ، از كتاب سليم بن قيس ، و « مجالس المؤمنين » ، مجلس أوّل ، ص 21 .
( 1 ) - اين عبارت را كه إنّه لم يعمر نبىّ إلّا مثل نصف عمر الّذى قبله روات عامّه در كتب خود روايت كردهاند ، و اين حقير به روايتى كه راويان آن از شيعه باشند برخورد نكردهام . و بر هر تقدير بايد معناى اين نحوه تعبير را دانست . زيرا كه معلوم است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله شصت و سه سال عمر كردهاند . و پيغمبر قبل از ايشان ، حضرت عيسى بن مريم على نبيّنا و آله و عليه السّلام چهل سال عمر كرده است . فعلىهذا نمىتوانيم تمام شصت و سه سال را نصف از آن مقدار بگيريم ، و بايد گفت : شايد مراد خصوص زمان نبوّت آن حضرت باشد كه بيست و سه سال است ، و پس از كسر سه سال دورهء دعوت مخفيانه و عدم أمر به تبليغ علنى و آشكارا كه بسيارى همان زمان را كه بيست سال است دورهء رسالت آن حضرت پنداشتهاند ، نصف مقدار چهل سال مىشود كه رسالت حضرت مسيح بوده است ، زيرا كه نبوّت مسيح طبق آيه كريمهء 29 و 30 از سورهء 19 : مريم :فَأَشارَتْ إِلَيْهِ قالُوا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا -قالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتانِيَ الْكِتابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا ،از دوران گاهواره و به دو زمان ولادت او بوده است .