3 - طبرى متوفى در 310 در كتاب مستقلّ .
4 - ابن زولاق ليثى مصرى متوفى در 287 در تأليف خود .
5 - خطيب بغدادى متوفى در 463 در تاريخ خود .
6 - ابن عبد البرّ متوفى در 463 در « استيعاب » .
7 - شهرستانى متوفى در 548 در « ملل و نحل » .
8 - ابن عساكر متوفى در 571 در « تاريخ دمشق » .
9 - ياقوت حموى در « معجم الادباء » ج 18 ص 84 از طبع اخير .
10 - ابن اثير متوفى در 630 در « اسد الغابة » .
11 - ابن أبى الحديد متوفى در 656 در « شرح نهج البلاغه » .
12 - ابن خلّكان متوفى در 681 در تاريخ خود .
13 - يافعى متوفى در 768 در « مرآة الجنان » .
14 - ابن الشيخ بلوى در « ألف بآء » .
15 - ابن كثير شامى متوفى در 774 در « البداية و النهاية » .
16 - ابن خلدون متوفى در 808 در مقدمهء تاريخ خود .
17 - شمس الدّين ذهبى در « تذكرة الحفّاظ » .
18 - نويرى متوفى حدود 833 در « نهايه الإرب » .
19 - ابن حجر عسقلانى متوفى در 852 در « اصابة » و « تهذيب التّهذيب » .
20 - ابن صبّاغ مالكى متوفى در 855 در « فصول المهمّة » .
21 - مقريزى متوفى در 845 در « خطط » .
22 - جلال الدّين سيوطى متوفى در 910 در كتب بسيارى .
23 - قرمانى دمشقى متوفى در 1019 در « أخبار الدّول » .
24 - نور الدّين حلبى متوفى در 1044 در « سيرهء حلبيّه » .
و غير ايشان از مورّخان ديگر .
أهمّيّت مطلب در علم حديث نيز كمتر از أهمّيت آن در علم تاريخ نيست ، محدّث در هر گوشه و كنار از فضاى واسع فنّ خود در علم حديث ديده بگشايد ، و وجههء خود را منعطف دارد ، يك دسته از أحاديث صحيحه و مسانيد مىيابد ، كه اين فضيلت و شرف را براى ولىّ أمر دين عليه السّلام اثبات مىكند ، و همينطور پيوسته
امام شناسى (فارسى) — صفحة 167
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٦٧