مجرّد حفظ سياق ، دست از دليل قطعى و حجّت عقلائى شست ، در حالى كه سياق جز فىالجمله ظهورى بيش نيست ؟
و به همين جهت بسيارى از مخالفان ولايت از عامّه چون در اين محذور واقع شدند ، گفتهاند كه : آيه تبليغ در ابتداى بعثت رسول خدا و در مكّه نازل شده ، و راجع به كفّار قريش است ، كه دست از تبليغ بر ندار ! و در رساندن آيات به كفّار قريش كوتاهى مكن ، كه در اين صورت گويا انجام وظيفهء نبوّت ننمودهاى ! و خداوند تو را از شرّ كفّار محفوظ مىدارد ! و بنابراين ، اين آيه مكّى در ميان سورهء مائدهء مدنى قرار گرفته است .
اين كلام نيز خالى از تحقيق است زيرا أوّلا آيات ابتداى بعثت همگى از تهديد و شدّت و حدّت عارى هستند ، و لسان آيات نرم و ملايم است همانند
اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ
تا آخر سورهء علق 96 : « بخوان به نام پروردگارت كه آفريده است » . و مانند
يا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ . قُمْ فَأَنْذِرْ . وَ رَبَّكَ فَكَبِّرْ
« اى دثار و ردا به خود پيچيده برخيز ، و پروردگارت را به بزرگى ياد كن » ! تا آخر سورهء 74 ، و مانند
فَاسْتَقِيمُوا إِلَيْهِ وَ اسْتَغْفِرُوهُ وَ وَيْلٌ لِلْمُشْرِكِينَ
« 1 » « پس به سوى خدا راستى و استقامت پيشه گيريد ! و از او طلب غفران و آمرزش كنيد ! و واى بر مشركان » .
و ثانيا رسول خدا در مقام إطاعت أمر خدا و تبليغ أحكام او ترسى ندارد ، مقام و أحوال پيامبر أكرم أشرف و أجلّ است از آنكه نفس خود را براى امر خدا فدا نكند ، و در مقابل إطاعت از او ، از دادن خون خود دريغ نمايد . اين كلامى است كه وجدان - شاهد و سيرهء شريفهء او در مظاهر دوران زندگى و حيات او آن را تكذيب مىكند .
علاوه بر اين ، خداوند آنچه از حالات پيامبرانش نقل كرده همه بر خلاف اين مطلب است كه آنها بترسند .
ما كانَ عَلَى النَّبِيِّ مِنْ حَرَجٍ فِيما فَرَضَ اللَّهُ لَهُ سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ وَ كانَ أَمْرُ اللَّهِ قَدَراً مَقْدُوراً - الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَّهِ وَ يَخْشَوْنَهُ وَ لا يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ وَ كَفى بِاللَّهِ حَسِيباً
« 2 » .
هامش
( 1 ) - آيه 6 ، از سورهء 41 : حم سجده .
( 2 ) - آيه 38 و 39 ، از سورهء 33 : أحزاب .