به اقرباى من » ! و فرموده است :
وَ إِذَا الْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ
« 1 » .
« و زمانى كه از أهل مودّت و كسانى كه محبّت ايشان را خدا و رسول خدا واجب كردهاند ، سؤال شود كه : به چه علّت آنها را كشتهاند » ؟ ! مىگويد : من از مودّتى كه فضل آن را براى شما بيان كردم ، و آيه آن را نازل كردم : مودّة قربى پرسش مىكنم كه : به چه گناهى شما آنها را كشتهايد ؟ ! و نيز خداوند جلّ ذكره فرموده است :
فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ
« 2 » .
« از أهل الذّكر بپرسيد ، اگر اينطور هستيد كه نمىدانيد » ! حضرت فرمود : مراد از ذكر ، همان كتاب يعنى قرآن كريم است . و مراد از أهل ذكر ، آل محمّد صلى الله عليه و آله هستند ، خداوند امّت و مردم را أمر كرده است كه از ايشان بپرسند آنچه را كه نمىدانند ، و مردم أمر نشدهاند كه از جاهلان چيزى را سؤال كنند .
و خداوند عزّ و جلّ ، قرآن را ذكر ناميده است ، آنجا كه فرمايد :
وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ
« 2 » .
هامش
( 1 ) - مجلسى در « مرآة العقول » گويد : قرائت مشهور الموؤدة با همزه است ، و طبرسى گفته است : موؤدة ، دخترى است كه او را زنده به گور كنند ، و از حضرت باقر و صادق عليهما السّلام روايت شده است كه آنها إذا المودّة سئلت با فتح ميم و واو خواندهاند . و از ابن عبّاس روايت شده كه گفته است : مراد كسى است كه در مودّت با أهل بيت كشته شده است . و از حضرت باقر عليه السّلام روايت شده است كه مراد قرابت رسول الله است ، و كسى كه در جهاد كشته شده است . و در روايت ديگر است كه مراد كسى است كه در مودّت ما و ولايت كشته شده است . انتهى كلام طبرسى . آنگاه مجلسى گفته است : يا اينكه اكثر اين اخبار بر اساس همان قرائت دوّم است ، يا به حذف مضاف يعنى از أهل مودّت پرسيده مىشود : به كدام گناه كشته شدهاند ، و يا به اسناد قتل به مودّت مجازا و مراد قتل أهل مودّت باشد ، و يا تجوّز در قتل باشد و مراد تضييع مودّت أهل بيت و ابطال آن باشد .
و يا اينكه بعضى از اين اخبار مبنى بر قرائت اول كه مشهور است بوده است و مراد از موؤدة نفس مدفون در خاك ، بطور زنده باشد و اشاره به آن باشد كه چون آنها مقتول فى سبيل الله هستند مرده نيستند بلكه زنده هستند كه در نزد خداوند روزى مىخورند . پس گويا مثل اينكه ايشان ، زنده دفن شدهاند ، لطف اين تعبير شايان دقّت است . ( مرآة العقول ج 3 ، ص 281 و ص 282 ) .
( 2 ) - آيه 43 و 44 ، از سورهء 16 : نحل .