تخطي إلى المحتوى الرئيسي

امام شناسى (فارسى) — صفحة 94

مساهمون:

ص٩٤
جنّ و انس را به كمك يكديگر در مقام معارضه با قرآن مىخواند ، و افراد بشر را در مقام معارضه با قرآن حتّى به مثل آوردن يك سوره يا ده سوره مىخواند ، و علاوه خود آيات با آن اسلوب عجيب و منطق راستين كه حاوى حقائق و لطائف و قوانين فطرى انسانى بر مصالح بشريّت است با آن نداى بلند عدل و تقوى و عمل خير و دعوت به ايثار و انفاق و غيرها مىنمايد تمام اينها با اين ربط و بستگى زنجيرى به يكديگر همه معجزه است ، و خداى من اين آيات را فرستاده ، و خود اين آيات كه پروردگار من در آنها اعلان به رسالت من نموده و گواهى داده است و به عنوان معجزه عقلى و معنوى اعلان كرده است عالىترين درجه اعجاز است ، ليكن رسول خدا به كفار اين جواب را نمىگويد و آن‌را نگاه مىدارد براى بعد ، ولى باز مشغول مىشود به توصيف خدا كه خدا از آبستن شدن هر ماده‌اى خبر دارد ، و به غيب و آشكار مطّلع است ، و به گفتار آهسته و بلند يكسان علم دارد ، و برق را در آسمان ، و ابرهاى آب‌كش سنگين را آفريده ، و رعد در مقام حمد و تسبيح اوست ، و فرشتگان از او در خوف و هراس و دائماً مشغول ذكر و تسبيح‌اند . و سپس بيان مىكند كه دعوت خدا حقّ است و افرادى كه اين دعوت را مىپذيرند سعادتمندند ، و آنچه در آسمانها و زمين‌هاست همگى به سجده او در مىآيند و مشركين كه يكى از مخلوقات او را براى او شريك قرار مىدهند در اشتباهند ، و همين طور بيان مىكند تا مىرسد به آيه نوزدهم :
أَ فَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمى إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ
« آيا كسى كه مىداند كه اين آياتى كه از طرف پروردگار تو بر تو نازل شده حقّ است مانند كسى است كه كور است ؟ و البتّه تنها خردمندان متذكّر مىشوند . » اين آيه در عين آنكه نظر به ردّ گفتار مشركين و كفار دارد ناظر بر همان آيه اوّل سوره است و به عنوان تأييد و تأكيد براى حقانيّت كتاب وارد شده است ، و تمام آياتى كه در بين از عظمت خدا و قدرت او بيان شده و مبين خود قرآن بوده است به همهء آنها مهر صحت و حقيّت زده و منكران را نابينا معرّفى كرده است ، و سپس توصيف و تعريف افراد خردمندى را مىكند كه قرآن را پذيرفتند و قبول نمودند . آنها كسانى هستند كه به عهد خدا وفا مىكنند ، و پيمان نمىشكنند ، و جائى را كه خدا بگويد صله كن صله مىكنند ، و از خدا در خشيت ، و از بدى اعمال خود در هراسند ، و اقامه نماز مىكنند ، و از اموال خود در سر و آشكار انفاق مىنمايند . و باز همين‌طور