إنَّ شُعَيْباً بَكَى مِنْ حُبِّ اللَّهِ عَزّ وَ جَلَّ حَتَّى عَمِىَ فَرَدَّ اللَّهُ عَلَيْهِ بَصَرَهُ ، ثُمَّ بَكَى حَتَّى عَمِىَ فَرَدَّ اللَّهُ عَلَيْهِ بَصَرَهُ ، ثُمَّ بَكَى حَتَّى عَمِىَ [ فَرَدَّ اللَّهُ عَلَيْهِ ] بَصَرَهُ .
فَلَمَّا كَانَتِ الرَّابِعَةُ أَوْحَى اللَّهُ إلَيْهِ : يَا شُعَيْبُ ! إلَى مَتَى يَكُونُ هَذَا مِنْكَ أَبَداً ؟ ! إنْ يَكُنْ هَذَا خَوْفاً مِنَ النَّارِ فَقَدْ أَجَرْتُكَ ؛ وَ إنْ يَكُنْ شَوقاً إلَى الْجَنَّةِ فَقَدْ أَبَحْتُكَ !
فَقَالَ : إلَهِى وَ سَيِّدِى ! أَنْتَ تَعْلَمُ أَنِّى مَا بَكِيتُ خَوْفاً مِنْ نَارِكَ وَ لَا شَوْقاً إلَى جَنَّتِكَ ، وَ لَكِنْ عُقِدَ حُبُّكَ عَلَى قَلْبِى فَلَسْتُ أَصْبِرُ أَوْ أَرَاكَ !
فَأَوْحَى اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ : أَمَّا إذَا كَانَ هَذَا هَكَذَا فَمِنْ أَجْلِ ذَلِكَ
سَأُخْدِمُكَ كَلِيمِى مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ . « 1 »
[ « شعيبِ پيغمبر از محبّت خداوند آن قدر گريست تا كور شد . خداوند چشمش را به او بازگردانيد . سپس گريست تا كور شد . خداوند چشمش را به او باز گردانيد . و پس از آن گريست تا كور شد . خداوند چشمش را به او بازگردانيد . چون نوبت چهارم فرا رسيد خداوند به او وحى كرد : اى شعيب ! تا كى اين حالت براى تو دوام دارد ؟ ! اگر از ترس آتش گريه مىكنى من تو را پناه دادم ؛ و اگر از اشتياق به بهشت گريه مىكنى من بهشت را به تو بخشيدم !
شعيب گفت : اى خداى من ! و اى سيّد و سرور من ! تو مىدانى كه من از ترس آتشت ، و از شوق بهشتت گريه نمىكنم ، و ليكن محبّتت بر دل من گره خورده است ؛ لهذا نمىتوانم شكيبا باشم مگر آنكه تو را ببينم !
خداوند جلّ جلاله به او وحى فرستاد : حالا كه اين داستان از تو آنچنان است ، بدين سبب من به زودى كليم خودم موسى بن عمران را خادم تو قرار مىدهم ! » ]
و در دعاى كميل عليه الرّحمة است كه :
وَ هَبْنِى يَا إلَهِى وَ سَيِّدِى وَ مَوْلَاىَ ! صَبَرْتُ عَلَى عَذَابِكَ فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَلَى فِرَاقِكَ ؟ ! [
[ « اى خداى من ! و اى سرور و سالار من ! و اى مولاى من ! مرا چنان بپندار كه بتوانم بر عذابت شكيبا باشم ؛ پس چطور مىتوانم بر فراقت شكيبا باشم ؟ ! » ]
و در مناجات شعبانيّه مىفرمايد :
وَ هَبْ لِى قَلْباً يُدْنِيهِ مِنْكَ شَوْقُهُ ، وَ لِسَاناً يُرْفَعُ إلَيْكَ صِدْقُهُ ، وَ نَظَراً يُقَرِّبُهُ إلَيْكَ [ مِنْكَ - صح ] حَقُّهُ . ] « و به من دلى عطا كن كه اشتياقش مرا به تو نزديك كند ! و زبانى كه
هامش
( 1 ) « علل الشّرائع » صدوق ، طبع دار إحياء التّراث العربىّ ، با مقدّمهء علّامه سيّد محمّد صادق بحر العلوم ، طبع دوّم ، ص 57