داده شدهاند ( به عذاب و نتائج أعمال ) . »
و پس از اين آيه مىفرمايد :
تَبارَكَ الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما وَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ . وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
.
« مبارك و پربركت است آن كسى كه براى وى مىباشد پادشاهى و سلطنت بر آسمانها و زمين و آنچه ما بين آن دو وجود دارد ، و علم ساعت قيام قيامت نزد اوست ، و به سوى او بازگشت داده خواهيد شد !
و اختيار شفاعت و وساطت را ندارند آنان كه غير از وى را مىخوانند و پرستش مىكنند مگر كسى كه شهادت بر حقّ بدهد ، درحالىكه ايشان مىدانند . »
چنانچه ملاحظه نموديم در اين آيات مباركات ، اصل وجود و صفات و آثار وجود را چه در ناحيهء تكوين ، و چه در ناحيهء تشريع ، مختصّ خداوند جلّ و علا مىداند ؛ و همهء عالم كون و هستى را فيض وجود اقدس وى به شمار مىآورد .
بر اين اساس ، هر گونه انديشه و فلسفه و مذهب و مكتبى كه در آن شائبهاى از دخالت غير در امر الوهيّت باشد ، مردود و محكوم مىباشد ؛ خواه مذهب تثليث ، و خواه مذهب ثنويّة ، و خواه جميع انواع و انحاء شرك در خلقت و شرك در عبادت ، شرك در ذات و صفات و افعال و شرك در طاعت و بندگى و نيايش و كرنش ، همه و همه مردود و مطرود ، و از نظر اين كتاب آسمانى قرآن مجيد محكوم و منفى خواهد بود .
آيات وارده در سورهء مائده در توحيد و ردّ تثليث
قرآن مجيد در سورهء مباركهء مائده بعد از آياتى در نفى عقائد يهود و نصارى ، و عدم اقامه و عمل آنها به تورات و انجيل ، و متابعت آنان از اهواء و