اللُّطْفِ فَجَازَ هَوَاجِسَ الافْكَارِ . يَا مَنْ تَوَحَّدَ بِالْمُلْكِ فَلَا نِدَّ لَهُ فِى مَلَكُوتِ سُلْطَانِهِ ، وَ تَفَرَّدَ بِالآلاءِ وَ الْكِبْرِيَاءِ فَلَا ضِدَّ لَهُ فِى جَبَرُوتِ شَأْنِهِ .
يَا مَنْ حَارَتْ فِى كِبْرِيَاءِ هَيْبَتِهِ دَقَائِقُ لَطَائِفِ الاوْهَامِ ، وَ انْحَسَرَتْ دُونَ إدْرَاكِ عَظَمَتِهِ خَطَائِفُ أَبْصَارِ الانَامِ .
يَا مَنْ عَنَتِ الْوُجُوهُ لِهَيْبَتِهِ ، وَ خَضَعَتِ الرِّقَابُ لِعَظَمَتِهِ ، وَ وَجِلَتِ الْقُلُوبُ مِنْ خِيفَتِهِ . « 1 »
« اى آنكه در مقام عزّت چنان رفعت يافتى تا از خاطرهء چشمها ( نظارة چشمها - خ ل ) درگذشتى . ( آنها را نظاره كنان به سويت باقى نگهداشتى و خود بالا رفتى ! ) و در مقام لطف چنان نزديك شدى كه به خاطرات افكار و انديشههاى عقلها رسيدى و آنها را بررسى نموده و عبور كردى !
اى آنكه در سلطنت و حاكميّت بر نفوس يگانه مىباشى ، تا شريك و همتا و انبازى براى تو در ملكوت قدرتت وجود ندارد ، و در اعطاى نعمتها و بزرگى خودت متفرّد و متوحّد هستى ، تا جائى كه ضدّ و معاندى در جبروت شأن و شوكتت راه ندارد .
اى آنكه در بزرگى و كبريائيّت هيبتت ، دقيقههاى لطيفههاى انديشهها و افكار متحيّر و سرگردان گشتند ؛ و پيش از بلوغ به ادراك عظمتت ، تيزى و تندى ديدگان مردمان تيزبين و دورنگر سپر انداخته و عاجز شده ، و حجاب فهم و عقل و ادراك را از رخ برافكندهاند .
اى آنكه جميع مقامات و وجوه و راستاها در برابر هيبتت سر تسليم و خشوع فرود آوردند ، و گردنهاى استقلال و خويشتن منشى ، در برابر عظمتت به فروتنى و خضوع در آمدهاند ، و دلها از خوف و دهشت جلال و جبروتت به
هامش
( 1 ) «
مصباح المتهجّد » طبع سنگى ، ص 558 »