من به سوى خودم رسولى بودم كه خودم را فرستاده بودم از جانب خودم ، و عالم جمعيّت و واقعيّت من بواسطهء آيات و علامات من بر واقعيّت و حقّانيّت من گواهى مىداد و دلالت مىنمود .
اين دو بيت اشاره مىباشد به كلام رسول خدا صلّى الله عليه و آله : كُنْتُ نَبِيًّا وَ آدَمُ بَيْنَ الْمَاءِ وَ الطِّينِ . « من پيغمبر بودم در هنگامى كه آدم ميان آب و گل بود . » يعنى ميان علم و ميان طينت و سرشت آدم . و اين معنى شاهد كلام رسول خداست كه : أَنَا وَ السَّاعَةُ كَهَاتَيْنِ ! « من چنان با ساعت قيامت ارتباط دارم مانند اتّصال انگشت مُسبِّحه با انگشت وُسطاى من ! »
و ذات من در تمام مراتب معنوى و روحى بواسطهء اشراق انوار حُسن قابليّت نفس خود ، دلالت بر كمال و كلّيّت من مىنمايد .
8 و 9 - و از آنجائى كه من نفس خودم را از مِلكيّت زمين خودش به حكم بيعوشِرى خريدارى نمودم ، و از آنجا به مُلكيّت جنّت و بهشت انتقال دادم ، و نفس در اين راه مجاهده كرد و به مقام شهادت رسيد ، و به بشارت عنوان بيع نائل آمد در وقتىكه وفاى بعهد نمود .
10 - لهذا نفس من مرا بخاطر جمعيّتى كه پيدا كردم از خلود آسمان خودش بالا كشيد به سوى حضرت احديّت ؛ و راضى نشد در زمينى كه متعلّق به خليفهام بود مخلّد و جاودان بماند ، و او را در آسمان بهشت آدم كه متّصف به خلود مىباشد جاودان نگهدارد ؛ لهذا از آن بهشت برتر آمد و از تعيّنات به اطلاق ، و از تركيب به تجرّد ، و از كثرت به وحدت صعود داد ؛ و معراج من به سوى آسمان ذات و فناى مطلق متحقّق گشت .
مجموعهء اين سه بيت اشاره مىباشد به حكم مبايعت
إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ
. « خداوند از مؤمنين جانهايشان و مالهايشان را خريدارى مىكند ، در مقابل آنكه برايشان بهشت بوده باشد . »