و پستترين مرتبه اخلاص بذل كردن طاعت است در عبادت آنقدر كه ممكن باشد ؛ و با وجود بذل جهد و طاقت ، طاعت و عبادت را بىقدر و بىاعتبار دانستن ، و گفتن كه : بار الها من به سبب اين عمل مستحقّ اجر و ثواب نيستم ، و اگر از من آنچه حقّ عبادت و بندگى است مطالبه فرمائى كى هرگز از عهدهء آن بيرون مىتوانم آمد . . . ؟ و پستترين مرتبهء كسى كه عملش محض از براى خداست و مغشوش به غرض ديگر نيست ؛ ادناى مرتبهء او در دنيا سلامت از اثم و گناه است ، و در آخرت نجات از عذاب جهنم و فائز شدن به دخول بهشت . » »
بارى ، در روايت أُولو الالباب ديديم كه حضرت تصريح مىفرمايد به معاينه و مشاهدهء خداوند در دل ( فَعَايَنَ رَبَّهُ فِى قَلْبِهِ ) و اين پس از مجاهدتهاى عظيمهء نفسانى و روحانى مىباشد كه حضرت قبلًا شرح دادند و نتيجه و ثمرهء آن را نزول در منزلت كبرى و لقاى حضرت پروردگار مشخّص كردند .
و در اين روايت اخير مرويّه از « مصباح الشّريعة » ديديم كه نجات فقط اخلاص در عمل است ؛ و بذل هر محبوبى را بطور صحيح و اصيل با علم به حركت و سكونى كه به واقع اصابت كند ، و بالاخره ذوب روح و بذل مُهجَت و خون و جان در راه جانان را ميزان و معيار قبولى اعمال و كردار به شمار آورده
الله شناسى (فارسى) — صفحة 364
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص٣٦٤